‪‬ ‪‬ ‪‬ ‪‬ ‪‬ ‪ ‪‬ ‪‬ ‪‬ ‪‬ ‪‬ ‪‬ ‪‬ ‪‬‬

Mohresem Final 
Qəlb sarayımın itmiş şahzadəsi 

15- ci bölüm FINAL 

Atamın hər zaman kövrək yanı var idi.. elə bir yanı ki, toxunsan hönkürəcək, ağlayacaq uşaq kimi. Onu bu halda görmək isə ancaq onun daxilini bilənlərə nəsib olurdu. Səbəbini bilirdim artıq. Özü mənə danışmışdı. Mən hələ uşaq olanda 13 yaşımda atamla aramızda söhbət keçmişdi. Ondan heç vaxt məni tərk etməməsini istəmişdim. O da məni bərk sıxaraq heç vaxt dedi.. Amma onda üzümə deüşən göz yaşından bir gün tərk ediləcəyimi bilirdim. Amma sən demə illərdir atam məni sevsə də, yanımda olsa da mənə aid deyilmiş.. Atamın aid olduğu bir insan var idi o da Əsma xala.. illər sonra etriaf etdi.. onu qınamadım. Anamı heç vaxt sevməyib deyə əsəbiləşmədim. Vaxtında Əsmaya hər şeyi deyib onunla evlənməyib deyə acılamadım. Nifrət etmədim o vaxtki atama... çünki o onsuzda özünə qəzəbli idi, o özünə nifrət edirdi.. hər gün ağrı yaşayan adama mən nə deyə bilərdim ki. Zorla gülüşü mən atamda gördüm.. gülərkən gözlərinin dolmasını da. Mən bu adama necə nifrət edim. Gəncliyinin cəzasını çəkən ürəyə mən nə deyim. Anamdan gizli saxladım hər şeyi.. Amma əmin idim. Hardasa ürəyinin dərinliyində o da atamın ona məxsus olmadığını bilirdi. Amma üzə vurmaqdan qorxurdu. Bildiyini bəlli etsəydi atam gizlətməyəcək açıq aşkar yaşayacaqdı sevgisini və sonda bəlkə də atamdan “artq hər şeyi bilirsən, niyə uzadaq ki, gəl boşanaq “ sözünü eşitməmək üçün susur bəlli etmirdi. Çünki atama təkan lazım idi.. ən böyük maneə mən idim. Atamla söhbətdə bunu ona demişdim. Universitetdə oxuyanda atama boşanmaq istəsə ona dəstək olacağımı anamı təsəlli edəcəyimi onu başa düşəcəyimi dedim. Istəyirdim onun da üzü gülsün.. istəyirdim o da sevdiyinin yanında xoşbəxt olsun. Amma razı olmadı. Mənə dedi ki, “Sən maneəsən hə.. amma sən dünyada mövcud olan ən gözəl maneəsən. Hansı ki, səni aşmağa qıymıram. Sənin mənzərən mənə bəs edir. Maneənin arxasındakı gözəlliyə bərabərdir gözəlliyin” Bax mənim atam