bu ölüm intihar yolu ilə
deyil, Allahın rızası ilə olmalı idi. Onsuz
da hər şey Allahın iradəsi ilə olur.
Sadəcə bu ölüm Sevgi ilə olmalı idi. Allahın istəyi ilə. Onun izni ilə. Elə bir
fikir yox idi ki, ağlımdan keçməsin:
Bəlkə hər gün dua edim ki, Allah
mənim bu həyatdakı yaşamıma son
qoysun. Axı deyirlər, dua taleyi dəyişir.
Ama bir gün dini kitabların birində “Əgər sənin üçün xeyirli olacaqsa
Allahdan ölüm istə” cümləsini
oxuduqdan sonra bu fikrimdən
daşındım. Intihar? Yox, olmaz! mən
intiharla Allahın hüzuruna necə
çıxacam? Falçıya getmək- fikri də keçmişdi ağlımdan. Axı insanın əlinin
içində yazılıb ki, insan neçə il ömür
sürəcək. Mənim hər gün diqqətlə
baxdığım əlimin içində yazılmışdı ki,
mən nə vaxt öləcəm. ama mən onu
oxuya bilmirdim. Diqqətlə ovucumun içindəki xəttlərə baxırdım. ama yenə
də heç nədən baş aça bilmirdim.
Yaşadığım hər saniyə ağır yük kimi
üstümə çökürdü sanki. Sanki hər saniyə
daha çətinləşirdi yaşamaq. Axı mən
əvvəl də yaşayırdım. Ama belə çətin deyil. Düzdür, əvvəl də çətin anlarım
olurdu. Ama bu qədər boğulmurdum.
Axı mən möcüzəni görmüşdüm.
Möcüzəni hiss etmişdim. Möcüzəni
yaşamışdım. Möcüzəni görəndən sonra
adi həyata uyğunlaşa bilmirdim. Özümə yer tapa bilmirdim. Elə bil məni
sıxırdılar. Ruhumu sıxırdılar. Nəfəsimi
kəsirdilər. Dəli olmaq dərəcəsinə
çatmışdım. hər dəfə ağlayırdım. Onun,
evindən götürdüyüm 13 yaşında ikən
çəkdirdiyi şəklə baxıb ağlayırdım. Onun şəklinə baxmaq əzablarımı daha
da artırırdı. Mən onu istəyirdim, onun
şəklini deyil. Mənim möcüzəm. mənim
Sevincim. Mənim uşaqsı sevgilim.
Mənim ürək param. Mənim məsumum.
Mənim saf incim... Onun son baxışları...Onun göz yaşları...Gözümün
önündən getmirdi. Hər gün vicdanımla
söhbət edirdim. Mənə ittihamedici
suallar verirdi. mənsə aciz qalırdım. Sual
verirdi, cavab verirdim. Mən sual
verirdim, ama o susurdu. Onu gördüyüm o son səhnəni yüzlərcə dəfə təhlil
edirdim. Müxtəlif variantlar seçirdim.
Nəsə cavab tapmaq istəyirdim.
Əzabımı