ı azaldacaq, vicdanımı
rahatladacaq bir cavab. Onun sözləri...O
ağlayırdı. Ama bu mənim başqa bir qadınla yatdığıma görə deyildi. Bu,
mənim o qadını ağlatdığıma görə idi.
Və o, incimişdi. Və bu da mənim
cəzam! Mənə mükafat olaraq möcüzə
göndərildi, ama mən onu qoruyub
saxlaya bilmədim. Mən kobud, çirkli, iradəsiz, imanı zəif bir məxluqam. Mən
möcüzəni itirdim. Və bu da cavab!
Insanlara necə deyim, necə başa salım
bilmirəm. hara gedim, kimə sığınım,
bilmirəm. onu harada axtarım, harada
gözləyim bilmirəm. onu geriyə necə qaytarım, özüm onun yanına necə
gedim, bilmirəm. heç nə bilmirəm.
mən heç nə bilmirəm. bağışla
məni ,Allahım. Sən mənə qarşı
yetərincə səbrli və mərhəmətli
oldun. Sadəcə, mən nankor çıxdım. Bağışla məni. Dizlərimi qucaqlayıb,
divana qısılmışdım. Onu axırıncı dəfə
gördüyüm o yerdə,indi mən
oturmuşdum. Yenə beynimdə cavabsız
suallar uçuşurdu. Ruhum sıxılırdı. Və
ruhum daima sıxılmaqdan yorulmuşdu. Ama yenə də sıxılırdı. Pəncərədən
həyətdə oynayan uşaqların səsi
eşidilirdi. Və bu səslər mənim
vicdanımı daha da sızıldadırdı. 10 -12
yaşlı uşaqların səsləri. Hansı ki, o
səslərin arasında onun səsi eşidilmir. Cəld ayağa qalxıb, pəncərəyə
yaxınlaşıram. Bilə -bilə ki, o yoxdur.
Bilirəm ki, o, uşaqların arasında yoxdur.
Ama yenə də diqqətlə uşaqları tək-
tək nəzərdən keçirirəm. bu, artıq
məndə refleksdir. Uşaq səsləri eşidən kimi pəncərəyə yaxınlaşıram. “Bəlkə”
ümidi ilə. Ama yoxdur. O, uşaqların
arasında yoxdur. Axı necə olsun?
Möcüzə adi insanların içində necə ola
bilər? Ruhum sıxılır. Beynim yorğundur.
Pəncərədən uzaqlaşmaq istəyirəm. ama bacarmıram. Elə bil daş asılıb
ayaqlarımdan... O, həmişə burada
otururdu. Bax, burada-pəncərənin
içində. Sonra hərdən belə qaçırdı- baş
barmağımla onun gəzdiyi yerləri
göstərirəm. hərdən gülürdü. Və o gülüş...Mən indiyə qədər heç bir
uşaqda elə gülüş görməmişəm. bu,
başqa bir gülüş idi. Məsumluğun və
gözəlliyin təcəssümü olan gülüş.
Hərdən sakit və düşüncəli halı