vardı.
Görəsən, o, o anda nə keçirirdi beynindən? o, mənim düşüncələrimi
asanlıqla oxuya bilirdi. Mənsə
onunkunu yox. Musiqi mərkəzini
yandırıb, sevdiyim mahnıları qoyuram.
Elə 1-ci mahnı sona çatmamış, hiss
edirəm ki, hövsələm çatmır. Musiqi mərkəzini söndürürəm. Bəlkə
narkotika qəbul edim. Bəlkə bir
müddət də olsa ağrılarım keyidi. Bəlkə
hisslərimə novakain vurdurum. Bəlkə
içim, sərxoş olum. Bəlkə çıxım
küçələrə, səhərəcən gəzim. Neyləyim? Bilmirəm...
Artıq 3 ay 10 gündür. O yoxdur. O hələ
də gəlməyib. Və deyəsən heç
gəlməyəcək də. Haqlıdır. Mən də bu
qədər saf və təmiz olsaydım, mundar
və çirkli bir adamın yanına gəlməzdim. Yəqin çəmənlikdə uşaq dostları ilə
oynayır. Bir dəfə mənə demişdi ki,
“mənim olduğum yerdə çoxlu uşaqlar
var. Bir çox gülürük, çoxlu oyunlar
oynayırıq.” Yəqin oradadır. Görəsən,
mən heç yadına düşürəmmi? Görəsən, heç darıxırmı məndən ötrü? Onun
baxışları...Ah, nələrimi verməzdim
onun baxışlarını yenidən görə bilmək
üçün. O, gəlməyəcək. Vəssalam. Adi
həyata davam! -Camal, sənə nə olub?
Axır vaxtlar çox soyuq davranırsan mənə.-Şahin iş fasiləsi zamanı
qolumdan tutub, məni yanına çəkdi: -
Bəlkə mənim həyat tərzimə görə
belə davranırsan? Necə deyim ona?
Necə deyim ki, nə sən, nə başqaları,
ümumiyyətlə, bu həyata aid heç nə və heç kim məni maraqlandırmır. Necə
deyim ki, mən möcüzəmi geri
istəyirəm və onu itirdiyimə görə
vicdan əzabı çəkirəm. necə deyim?
Necə başa salım??? -Necə həyat
yaşayırsan özün bilərsən. hər kəs özünə cavabdehdir. Hər kəs yaşadığı
həyata görə özü cavab verməli
olacaq.- sakit, ama hirsli idim. -Camal,
sən çox yaxşı adamsan. Heyif ki, mən
sənin kimi ola bilmədim. –Şahin yazıq-
yazıq mənə baxırdı. Ağlamaq istəyirdim. Kimdir yaxşı insan? Mən?
mən möcüzəmi itirdim. Mən necə
yaxşı insan ola bilərəm? -Şahin, mən
də yaxşı insan deyiləm. Əgər yaxşı
olsaydım...-cümləmin sonunu gətirə
bilmədim. -Bilirsən? sən bir az qəribə adamsan. Ama çox yaxşı dostsan.
Mərdsən, dürüstsən, səmimisən.