. başa
düşürəm. başa düşürəm ki, məni düz
yola gətirmək istəyirsən. -Şahin, mən
heç kimi hansısa yola gətirmək
istəmirəm. mənə görə düz görünən sənə səhv görünə bilər. Mən
demirəm ki, sən səhv yoldasan.
Sadəcə qəlb qırmaq, hisslərlə
oynamaq çox pis bir şeydir... -Camal,
bilirsən bu gün yuxuda nə görmüşəm?
-Nə? -Görürəm ki, nəsə bir şey yeyirəm. ama çox murdal bir şeydir.
Içindən dəmir-dümür çıxır. O qədər
iyrəncdir ki... ama mən yenə də
yeyirəm...Ürəyim bulanır və qusmaq
istəyirəm...Sonra səni gördüm.
Qarşımızda böyük bir pilləkən vardı. Pilləkanın başında gur işıq saçır. Mən
pilləkanları çıxmaq istəmirəm. sənsə
əlimdən tutub, məni zorla
pilləkanlarla qaldırmaq istəyirsən...
Arada sükut yarandı. Mən yuxunu
yozmağa çalışdım. Ama yozacaq halda deyildim. Yorğun idim. -Camal, sən
məni işığa doğru aparırdın...Yəni sənin
yolun işıq yoludur... Susurdum. Nə
deyəydim. Əgər mənim yolum işıq
yoludursa, bəs mən bunu niyə hiss
etmirəm? niyə suallarım cavabsız qalır? Niyə Allah susur? Birdən onun –
möcüzəmin dediyi sözləri xatırladım:
“Niyə ölmək haqda düşünürsən?
bəlkə yaxşılıqlar etməyi düşünəsən.”
-Ayıl, Camal.-öz özümə dedim.-Ayıl
artıq. Sən bu həyatı yaşayırsan. Deməli, belə lazımdır. Məgər Allahdan çox
biləcəksən? Allah sənə bir şans verir.
Sənsə bunu anlamırsan. O, sənə
möcüzəni