Səməd Vurğun (1906-1956) Dürrə adlı bir qızı sevirmiş.
Amma qız həmin vaxt daha məşhur olan bir polkovnikə
ərə gedir. Vaxt ötür Səməd Azərbaycanın sevimlisinə
çevrilir. Xalq onun həm şeirlərini, həm də özünü çox
sevir. Bir gün tanınmışların çoxluq təşkil etdiyi bir
məclisdə onlar rastlaşırlar. (Dürrə xanım özü də tanınmış
biri olub).
İçəriyə əvvəlcə Dürrə xanımla polkovnik, arxadan isə
S.Vurğun girir. Səmədi görən bütün məclis əhli hörmətlə
ayağa durur, yuxarı başda yer göstərir, uzun müddət
hamının diqqəti S.Vurğunda olur. Dürrə xanımın ərinə isə
fikir verən olmur. Sakitcə bir tərəfdə oturur. Bu Dürrə
xanıma təsir edir, fürsət tapan kimi Səmədə yaxınlaşıb
deyir:
- Sən mənə olan sevgindən belə gözəl şeirlər yazmısan.
Çox da öyünmə, mən olmasaydım sən də bu qədər
məşhur olmazdın. Səni mən adam eləmişəm.
S.Vurğun da cavabında deyir:
- Kəramət səndə olsaydı yanındakını adam eliyərdin...