a uzanaraq Yasəməni düşünürdü:"pah, " qurbağanı seçərmiş xanım.. Yox gözəlim, elə deyil. Adamların yanında məni alçaldarkən yaman cəsur idin, amma kiçik bir öpüşümlə necə titrədiyini gördük. Elə qorxaq, aciz... saf, məsum və şirin idiki... Ey, Aydın özünə gəl! Sadəcə o qıza mənim kim olduğumu başa salan, bir daha təkrarlanmayacaq öpüş idi. Hmm...bəlkə də təkrarlana bilər...
Səhər Yasəmən adət etdiyi kimi həyətdə oxumaq üçün bir kitab götürüb evdən çıxdı. Liftin düyməsini basıb kitabı vərəqləməyə başladı. Açılan qapıların səsinə başını qaldırdıqda gülümsəyərək ona baxan Aydını gördü...
-Nə xoş təsadüf gözəlim.
-Hə, əlbətdə. Atamın mənim üçün düzəltdirdiyi və yalnız mənim istifadə etdiyim liftdə mənimlə rastlaşmağın böyük təsadüfdür.
-İnan mən də çox təəccübləndim.
-Bəsdi Aydın! Heç də gülməli deyil.
-Ey, mən ciddi idim.
İkisidə bir-birlərinə baxaraq gülməyə başladılar.
-Nəysə, nə istəyirsən Aydın?
-Səncə?
-Məncə ALLAHdan ağıl istəməlisən amma bundan artıq verəcəyini zənn etmirəm. Heyif, qalan həyatını belə yarımbeyin yaşamalı olacaqsan.
Aydın liftin örtülən qapılarını əli ilə saxlayıb, Yasəmənə qəzəblə baxdı.
-Yenə məni alçaldırsan? Keçən dəfə nə olduğunu unutdun? Bəlkə yenə istəyirsən?
Yasəmən ürkmüş halda nəsə deməyə çalışarkən Aydının telefonuna zəng gəldi. Aydın barmağıyla 'sus' göstərərək telefonu açdı:
-Alo...bəli, mənəm...nə!...bu necə olub?...hardadı?...bu dəqiqə gəlirəm!
Aydın telefonu söndürüb, pilləkənlərdən qaçaraq düşdü. Yasəmən:
-Aydın nə oldu?-deyə arxasınca qışqırsada Aydın çoxdan getmişdi.
Yasəmən həç nə anlamayaraq, həyətə düşməkdənsə evə qayıtdı. Evə girdiyi anda anası onu çağırdı:
-Yasəmən, qızım gəldin?
-Hə ana.
-Qızım tez hazırlaş, xəstəxanaya gedirik. Əli dayına zəng vur tez gəlsin.
-Nə? Ana nə olub? Niyə xəstəxanaya gedirik axı?
-Qızım Afət xalanı maşın vurub. Vəziyyəti ağırdı.
-Nə? Aydının anası.
Yasəmən ailəsi ilə birlikdə xəstəxanaya gəldikdə Aydının əməliyyat otağının qarşısında əlləriylə başını tutaraq oturduğunu