şokaladı ondan aldı:
-Çox sağ ol...
-Yox..yox, sən sağ ol. Sən anamın həyatını xilas etdin. Mən üzr istəyirəm, çox üzr istəyirəm.
Yasəmən təəccüblə:
-Nəyə görə?
-Olanlara görə. Yəni etdiklərimə görə. İnan çox peşmanam...peşmanam deyəndə səni öpməyimə yox, sən istəmədən öpməyimə görə. Yəni əslində peşman deyiləm. Of! Çox qarışıqdı. Nəysə sən özün başa düşdün yəqin.- bütün bu sözləri birnəfəsə deyərək, hələ də ona təəccüblə baxan Yasəmənə baxıb gülümsədi Aydın.
-Nə? Nəysə, boş ver. Onsuzda 100 dəfə də desən heç nə anlamayacam.
-Mən indiyə kimi heç kəsdən üzr istəməmişəm, ona görə də bacarmıram deyəsən -deyib elə bir məsum ifadəylə Yasəmənə baxdıki...sanki nəsə sındırmış balaca uşaq kimi. Yasəmən özünü saxlaya bilməyib gülməyə başladı.
-Hmm... İlk dəfə üçün pis deyil. Nəysə, bağışladım. Amma elə axmaqcasına hərəkətlərə dəvam etsən həyatında çox adamdan üzr istəməli olacaqsan canım.
-Səncə mən axmağam?
-Biraz...
Yasəmən Aydının qəzəbli baxışlarını görüb yenə səhv etdiyini anladı. Onun bayaq baxdığı kimi məsum ifadəylə Aydına baxdı. Aydın yumruğunu sıxaraq, alçaq səslə "bu dəfə keçirəm gözəlim" deyib otaqdan çıxdı.
1 həftə sonra:
-Of, ana milyon dəfə demişəmki arabamı sürməyinizdən xoşum gəlmir!
-Bağışla qızım. Aaa kişi necədə huşsuzam, heç xəstə yanına əliboş gedərlər?. Gərək meyvə, gül-filan alaydıq.
-Düz deyirsən xanım.
-Ata siz gedin alın, mən sizi burda gözləyərəm.
-Oldu qızım, biz gəlməmiş Afət xalanın yanına getmə ha.
-Ok.
Yasəmən və ailəsi artıq vəziyyəti çox yaxşı olan Afət xalanı ziyarətə gəlmişdilər xəstəxanaya. Yasəmən 10dəqiqə gözlədikdən sonra sıxılıb Afət xalanın yanına tək getmək istədi:
-Hə, demək palata neçə idi?. Evrika! Palata 45idi. Bu 41, 43, aha buda 45!
Yasəmən əlini dəstəyə atıb qapını açmaq istəyirdiki eşitdiyi sözlərdən donub qaldı:
-Yox ana! Mən o şikəstlə evlənməyəcəm!
-Elə demə oğlum. Yasəmən çox ağıllı, gözəl qızdı. Neolsunki yerimir? ALLAH onu belə yaradıbsa qul nəkarədir ki, onu qınasın!
-Yox, yox, yox! Sən nə