gözüm arxada qalmaz. Nə deyirsən qızım?
Yasəmən bu sözləri dinlərkən beynində durmadan "mən o şikəstlə evlənməyəcəm!" cümləsi cingildəyirdi. Bu an tək istədiyi durmadan səslənən o cümlədən qurtulmaq idi. Həyatının ən xoş günü olmalı idi bu gün, amma o bir cümlə həyatının ən qorxunc gününə çevirdi. "ALLAHım neolardı eşitməzdim o cümləni. Qapıya yaxınlaşdığım anda alaydın canımı. Bəlkə...bəlkə onda gərçəkləşən xəyalıma sevinərdim doyunca. Yox! Yox Yasəmən. Səni istəməyəni səndə istəmə! Unutma sən Yasəmən Əlizadəsən."
-Yox! Yox Afət xala, mən əsla evlənmərəm Aydınla.
-Niyə qızım?
Yasəmən bu sualı heç gözləmirdi. Sevdiyin insanı istəməmək üçün bəhanə tapmaq elə də asan deyildi.
-Çünki...çünki...şey, Aydın biraz qız kimidi.
-Nə?!
-Nə?!
Aydın və Afət xalanın bu qədər təəccüblənməsi boşuna deyildi. Hündür və əzələli bədənli, qara qaş-qara göz, indiyə kimi onlarla sevgilisi olmuş bir oğlana "qız kimidir" demək çox gülünc və absurt idi.
Yasəməndə dediyi sözlərin mənasın sanki indi anladı. "Əla! Yüzlərlə bəhanə varkən sən get ən mənasızın seç Yasəmən. İndi bu işin içindən necə çıxacam. Məndə bu bəxt varkən üstümə meteorid düşsə təəccüblənmərəm."
-Yəni, qız kimidi deyəndə, yəni...çox ətir vurur, saçlarına məndən daha çox qulluq edir. Yəni...yəni mənim tipim deyil. Nəysə, Afət xala sizi çox yaxşı gördüm. Anamgil indi gələcək, bu dərmanların iyi mənə pis təsir elədi, mən çıxım. Özünüzə yaxşı baxın. Hələlik.
Bütün bu sözləri birnəfəsə deyib otaqdan çıxdı. Həyəcandan və utancdan qızarmış üzünü əlləriylə örtüb özünü toplamağa çalışdı. Beyni o qədər qarmaşıq düşüncələrlə dolu idiki açılan qapının səsini belə eşitmədi. Güclü bir əlin qolunu sıxdığını hiss edib, əllərini üzündən çəkib başını qaldırdıqda ona qəzəblə baxan Aydını gördü:
-Deməli mən qız kimiyəm?
-Mən...mən elə demək istəmədim.
-Sən görəcəksən gözəlim!
Aydın bunu deyib Yasəmənin qolunu buraxıb, otağa qayıtdı. Bərk örtülən qapının səsinə diksinən Yasəmən, Aydının az qala bağıraraq dediyi bu sözləri