-Məndə!
-Doğurdan xanım? Onda tez, mən sizi hazırlamalıyam. Vaxt yoxdur, qanı əməliyyat gedə-gedə köçürməliyik!
Yasəmənin ata və anası eyni vaxtda:
-Nə?!
Yasəmənin uşaqlıqdan qan qorxusu var idi. Bir damla belə qan görsə ürəyi gedər və saatlarla özünə gəlməzdi. Əməliyyat gedə-gedə qan verməsi həm Yasəmənin sağlamlığı, həm də bayıldığı anda qan köçürməni dayandıracaqları üçün Afət xalanın həyatı üçün çox təhlükəli idi.
Yasəmənin anası:
-Qızım bilirəm kömək etmək istəyirsən amma, bu çox təhlükəlidir. Vəziyyətini bilirsən axı.
-Ana narahat olma. Hər şey yaxşı olacaq inan. "ümid edirəm"-deyə pıçıldadı.
-Xanım gedək mənimlə...
10 dəqiqə sonra:
Əynində xəstəxana paltarı ilə yeriyən yataqda uzanan Yasəməni tibb bacıları əməliyyat otağına apardılar. Lazımi alətləri qoşduqdan sonra tibb bacıları öz yerlərinə keçdilər.
"Yasəmən o tərəfə baxma, döz. Unutma bunu Afət xala üçün edirsən. Of, kimi aldadıram?! "Bunu Aydını birdə elə kədərli görməmək üçün edirəm. ALLAHım, yalvarıram mənə güc ver. Bircə getməyim özümdən. Gözlərimi yuma bilsəydim daha rahat keçərdi, amma olmaz. Sadəcə başqa bir şey düşünməliyəm. Yan tərəfdə bol qanlı bir əməliyyat getdiyini unutmalıyam... Of, başqa şey düşün. Məsələn Aydını...o öpüşü..."
Bu düşüncələrlə 30dəqiqə keçirtdi Yasəmən. Artıq əməliyyat bitmişdi. Afət xalanı reanimasiya şöbəsinə, Yasəməni isə palataya apardılar. Normadan çox qan verdiyi üçün vəziyyəti o qədərdə yaxşı deyildi. Atası ilə anası palatasına gəlib durmadan əhvalını, orda necə dözdüyünü soruşurdular. Yasəmən birtəhər onları yaxşı olduğuna inandıra bilib, Afət xalanın vəziyyəti haqqında xəbər bilmək üçün həkimin yanına göndərdi. 5dəqiqə sonra otağın qapısı döyüldü:
-Of, ana 100-üncü dəfədi deyirəm ki, yaxşıyam.
Qapı açıldıqda Yasəmənin gözlədiyinin əksinə Aydın içəri girdi. Asta addımlarla yatağa yaxınlaşıb əlindəki şokoladı ona uzatdı:
-Şey... Həkim dediki çox qan verdiyin üçün təyziqin düşəcək. Mən...mən də düşündümki şirin şey yeməlisən.
Yasəmən gülümsəyərək