-Mende!
-Doğurdan xanım? Onda tez, men sizi hazırlamalıyam. Vaxt yoxdur, qanı emeliyyat gede-gede köçürmeliyik!
Yasemenin ata ve anası eyni vaxtda:
-Ne?!
Yasemenin uşaqlıqdan qan qorxusu var idi. Bir damla bele qan görse üreyi geder ve saatlarla özüne gelmezdi. Emeliyyat gede-gede qan vermesi hem Yasemenin sağlamlığı, hem de bayıldığı anda qan köçürmeni dayandıracaqları üçün Afet xalanın heyatı üçün çox tehlükeli idi.
Yasemenin anası:
-Qızım bilirem kömek etmek isteyirsen amma, bu çox tehlükelidir. Veziyyetini bilirsen axı.
-Ana narahat olma. Her şey yaxşı olacaq inan. "ümid edirem"-deye pıçıldadı.
-Xanım gedek menimle...
10 deqiqe sonra:
Eyninde xestexana paltarı ile yeriyen yataqda uzanan Yasemeni tibb bacıları emeliyyat otağına apardılar. Lazımi aletleri qoşduqdan sonra tibb bacıları öz yerlerine keçdiler.
"Yasemen o terefe baxma, döz. Unutma bunu Afet xala üçün edirsen. Of, kimi aldadıram?! "Bunu Aydını birde ele kederli görmemek üçün edirem. ALLAHım, yalvarıram mene güc ver. Birce getmeyim özümden. Gözlerimi yuma bilseydim daha rahat keçerdi, amma olmaz. Sadece başqa bir şey düşünmeliyem. Yan terefde bol qanlı bir emeliyyat getdiyini unutmalıyam... Of, başqa şey düşün. Meselen Aydını...o öpüşü..."
Bu düşüncelerle 30deqiqe keçirtdi Yasemen. Artıq emeliyyat bitmişdi. Afet xalanı reanimasiya şöbesine, Yasemeni ise palataya apardılar. Normadan çox qan verdiyi üçün veziyyeti o qederde yaxşı deyildi. Atası ile anası palatasına gelib durmadan ehvalını, orda nece dözdüyünü soruşurdular. Yasemen birteher onları yaxşı olduğuna inandıra bilib, Afet xalanın veziyyeti haqqında xeber bilmek üçün hekimin yanına gönderdi. 5deqiqe sonra otağın qapısı döyüldü:
-Of, ana 100-üncü defedi deyirem ki, yaxşıyam.
Qapı açıldıqda Yasemenin gözlediyinin eksine Aydın içeri girdi. Asta addımlarla yatağa yaxınlaşıb elindeki şokoladı ona uzatdı:
-Şey... Hekim dediki çox qan verdiyin üçün teyziqin düşecek. Men...men de düşündümki şirin şey yemelisen.
Yasemen gülümseyerek

[1] 2 3 ... 5 >>