gözüm arxada qalmaz. Ne deyirsen qızım?
Yasemen bu sözleri dinlerken beyninde durmadan "men o şikestle evlenmeyecem!" cümlesi cingildeyirdi. Bu an tek istediyi durmadan seslenen o cümleden qurtulmaq idi. Heyatının en xoş günü olmalı idi bu gün, amma o bir cümle heyatının en qorxunc gününe çevirdi. "ALLAHım neolardı eşitmezdim o cümleni. Qapıya yaxınlaşdığım anda alaydın canımı. Belke...belke onda gerçekleşen xeyalıma sevinerdim doyunca. Yox! Yox Yasemen. Seni istemeyeni sende isteme! Unutma sen Yasemen Elizadesen."
-Yox! Yox Afet xala, men esla evlenmerem Aydınla.
-Niye qızım?
Yasemen bu sualı heç gözlemirdi. Sevdiyin insanı istememek üçün behane tapmaq ele de asan deyildi.
-Çünki...çünki...şey, Aydın biraz qız kimidi.
-Ne?!
-Ne?!
Aydın ve Afet xalanın bu qeder teeccüblenmesi boşuna deyildi. Hündür ve ezeleli bedenli, qara qaş-qara göz, indiye kimi onlarla sevgilisi olmuş bir oğlana "qız kimidir" demek çox gülünc ve absurt idi.
Yasemende dediyi sözlerin menasın sanki indi anladı. "Ela! Yüzlerle behane varken sen get en menasızın seç Yasemen. İndi bu işin içinden nece çıxacam. Mende bu bext varken üstüme meteorid düşse teeccüblenmerem."
-Yeni, qız kimidi deyende, yeni...çox etir vurur, saçlarına menden daha çox qulluq edir. Yeni...yeni menim tipim deyil. Neyse, Afet xala sizi çox yaxşı gördüm. Anamgil indi gelecek, bu dermanların iyi mene pis tesir eledi, men çıxım. Özünüze yaxşı baxın. Helelik.
Bütün bu sözleri birnefese deyib otaqdan çıxdı. Heyecandan ve utancdan qızarmış üzünü elleriyle örtüb özünü toplamağa çalışdı. Beyni o qeder qarmaşıq düşüncelerle dolu idiki açılan qapının sesini bele eşitmedi. Güclü bir elin qolunu sıxdığını hiss edib, ellerini üzünden çekib başını qaldırdıqda ona qezeble baxan Aydını gördü:
-Demeli men qız kimiyem?
-Men...men ele demek istemedim.
-Sen göreceksen gözelim!
Aydın bunu deyib Yasemenin qolunu buraxıb, otağa qayıtdı. Berk örtülen qapının sesine diksinen Yasemen, Aydının az qala bağıraraq dediyi bu sözleri

<< 1 2 3 [4] 5 >>