Yasemen öz sevimli ayısını qucaqlayaraq yatağında oturmuşdu. Bu on günde o qeder stres yaşamışdıki demek olar ki, otağından çıxmırdı. Aydın dediyini elemişdi yene. Afet xala çoxdan meseleni Yasemenin ata-anasına açmışdı. Valideynler razı idiler amma, Yasemenin inadla "yox!" demesi her şeye mane olurdu. Valideynleri, qohumları, dostları, her kes onu qınayırdı. Hem özüne, hem atasının ad-sanına göre onu isteyenler olmuşdu amma, illerdir dost olduqları ailenin oğlu hamının gözünde ideal "namized" idi. Yasemen uzun iller dostluq eden iki aileni düşmen etmemek üçün ne Aydının etdiklerini," ne de eşitdiklerini kimese deye bilmirdi. Çaresizce Aydının bezib ondan el çekeceyi vaxtı gözleyirdi. Bu kimi düşüncelerle, ne edeceyini bilmeden sadece her şeyin tez bitmesi üçün üreyinde dua edirdi. Ele bu vaxt qapı döyüldü:

-Girin...

Qapı açılanda içeri Yasemenin anası girdi:

-Necesen qızım?

-Yaxşıyam ana, yene ne olub?

-Qızım yene Afet xalan gelmişdi...

-Of, ana axı dedim...

-Qulaq as qızım. Afet xalanı 20 ilden çoxdurki tanıyırıq, eri rehmetlik Cavid kişi de atanın çox yaxın dostu idi. Aydın da gözümüzün qabağında böyüyüb, terbiyesi, merifeti yerinde, yaraşığınıdaki özün görmüsen. Qızım üz üzden utanır. Afet xalan o xeste halıyla 4 defe gelib qapımıza. Naz eleme, gel razı ol bu işe. Hem sen Aydını sevmirdin ki?

-Ne?! Ana bu hardan ağlına geldi?

-Qızım analar her şeyi hiss edir.

Yasemen gülümseyerek, gözlerini qıyıb anasına baxdı:-Ola biler, ya da gizlice qızlarının gündeliklerini oxuyarlar he?

-Neyse, aaa lap yadımdan çıxmışdı. Xalanqızı Gülnar gelib, belke o senin inadını qırdı.

Yasemen sevincle "oley" deye qışqırdı.

-Ana tez çağır gelsin!

Birden qapı açıldı, içeri giren Gülnar heç ne demeden Yasemenin yatağına tullanıb onu qucaqlayıb öpdü.

-Menim en sevdiyim kuzenim necedi?

Eşitdim Aydinçik seni bizden alır?

-Sen geldin super oldum. Hmm...o mesele biraz qarışıqdı. Danışarıq.

Bu sözlerden sonra ikiside birden Yasemenin

[1] 2 3 ... 5 >>