a axmaq kimi başqa otağın qarşısında dayanmışam. Dəli şeytan deyir dediyin sözləri ud, qayıt otağa görüm onda necə qurtulacaq əlimdən...amma yox, qalib gələn mən olacam. Of Yasəmən, of. Əmin ol bunların əvəzini bir gün səndən çıxacam!"- bu kimi düşüncələrlə Aydın qapını açıb öz otağına keçdi. O qədər əsəbi idiki örtüyü qapını dayanmadan yumruqlayırdı.
Yasəmən Aydın otaqdan çıxan kimi səssizcə ağlamağa başladı. Arada da "gic, axmaq, səfeh, deli..." kimi uşaqcasına sözler pıçıldayırdı.
Hər ikisidə bir-birinə çox qəzəblənmişdilər. Bir-birlərinin planlarını pozmuşdular. Əslində ikisinində niyyəti eyni idi, amma inadkarlıqları sayəsində ayrı otaqlarda əsəbdən partlayırdılar. Nə Yasəmən, nə də Aydın bu gecə tək yatmaq istəmirdi. Nə məqsədlə olursa olsun ikisidə özünü həqiqətən evli hiss edirdi. Lakin bu onların tək yatacaqları son gecə deyildi...
Səhər Yasəmən əl-üzünü yuyub çay qoymaq üçün mətbəxə getdi. Gördüyü mənzərə qarşısında gülsünmü, ağlasınmı bilmədi. Yerdə sınmış yumurtalar, stolun üstünə sanki səpilmiş göyərti, ora-bura dağılmış un və bütün bunların səbəbkarı üst-başı bərbad vəziyyətdə qaz plitəsində nəsə bişirməyə çalışırdı. Yasəmən Aydının bu halına səssizcə gülüb, soruşdu:
-Aydın neynirsən?
Aydın arxaya çevrilib ona gülümsəyərək baxan Yasəməni görüb gülümsədi.
-Görmürsən? Omlet bişirirəm.
-Aaa doğurdan? Bu mənzərəni görəndə soyuducudaki hər şeyin sənə hücum etdiyini və sənin özünü cəsurca müdafiə etdiyini düşünmüşdüm.
-Ha ha ha, çox gülməlidi-deyib hələ də qapının ağzında duran Yasəmənə yaxınlaşdı Aydın.
-Bax belə lağ etdiyinə görə yalvarsan da sənə omletimdən verən deyiləm.
Yasəmən Aydının köynəyindəki yağ, yumurta ləkələrinə baxıb gülümsədi.
-Əzizim onsuzda omletin ikimizə də çatacağını düşünmürəm. Çünki bir hissəsi yerdədi, birazı köynəyindədi və qalanın tavada olmasına sadəcə ümid edirəm.
Aydın mətbəxə, paltarına bir nəzər salıb günahkar uşaqlar kimi çiynini çəkib gülümsədi:
-Hmm... Yaxşı boynuma alıram ki, o qədər də səliqəli iş