qarışıq heyecandan hele de titreyirdi. Aydın ani hereketle Yasemeni özüne sıxıb qulağına pıçıldadı:
-Qorxma...toxunmayacam sene. Sene esla toxunmayacam, taki bunun üçün mene yalvaranacan...
Aydının qollarında olmaqdan aldığı hezzden gözlerini yummuş Yasemen, eşitdiyi " sözlerden yaranan şokla gözlerini geniş açdı. Aydının intiqamı heqiqeten çox ağır olmuşdu. Zifaf gecesi bir qızı redd etmekden daha ağır ne ola bilerdiki? Hele üstelik bir sedeqe kimi "yalvardıqdan" sonra toxunacaqmış... Yasemen sadece donub qalmışdı. Bu evliliyin Aydının intiqam planının bir hissesi olduğunu bilsede, bele bir şeyi heç gözlemirdi. Ne terpene, ne de söz deye bilmirdi. Amma beyninde durmadan bir cümle seslenirdi: "ezilme Yasemen, onun qalib gelmesine icaze verme. Bu oyun hele bitmeyib!" bu düşüncelerle Aydını özünden azca kenara iteleyib mesum nezerlerle ona baxıb soruşdu:
-Eminsen?
Aydın qalib gelmiş kimi kinayeyle gülümseyib dedi:
-Eminem...
Birden Yasemen böyük bir sevincle el çalıb, "oley" deye qışqırdı. Aydının teeccübden geniş açılmış gözlerine baxıb şen şekilde dedi:
-Çox...çox sağ ol Aydın. Bu senden aldığım ikinci hediyyedi. Neyse, yeqin sen ayrı otaqda yatacaqsan he? Onda indi get, menim çox yuxum gelir. Gecen xeyre saxta heyat yoldaşım-bütün bunları birnefese dedikden sonra, heqiqeten yatırmış kimi uzanıb gözlerini yumdu.
Aydınsa hele de eşitdiklerine inana bilmirdi. Ayağa qalxıb bilincsizce otaqdan çıxdı. Yasemenin otağının qarşısındaki otağın qapısının ağzında dayandı. Yumruğunu sıxıb "sefeh qız!" deye pıçıldadı. Eslinde bu olanlar Aydının planına heç uymurdu. O eşitdiyi sözlerden sonra Yasemenin ağlayacağını, o da Yasemenin göz yaşlarına dözmeyib "teselli üçün" onu öpüb-oxşayacağını, davamınında geleceyini düşünmüşdü. Amma Yasemen her zamankı kimi Aydının planların alt-üst etmişdi. Bu gece sınan Yasemen olmalı idi, amma yene sınan Aydın olmuşdu. "O qız bunu nece edir axı? Ne vaxt onu incitmeye çalışsam incinen men oluram. İndi men otaqda onunla olmalı idim, amma

<< 1 [2] 3 4 5 >>