bilsəydim...cəsarətim
çatsaydı sevgimi etiraf etməyə. Nəysə, özünü topla Yasəmən."
-Hmm...Aydın dediklərin məntiqlidi. Həm bu tək sənin yox, elə mənimdə günahımdı. Həm artıq evliyik və evli kimi davranmağı sınamasaq sonradan peşman olarıq. Yaxşı, sınayaq- deyib gülümsədi.
Aydın sevinclə gülümsəyib:
-Onda hər şeyi lap əvvəldən başlayaq-deyib həm özü yaxınlaşıb, həm də Yasəməni qollarından tutub özünə tərəf çəkdi. Tam dodaqları toxunacaqkən çalan qapının zəngi onları dayandırdı. Aydın əsəbi şəkildə:
-Kimdi görəsən bu axmaq-deyə pıçıldadı.
-Açmasan bilməyəcəyik.
-Boş ver gözəlim, açmasaq gedəcək.
Yasəmən gülümsəyib:
-Aydın uşaqlıq etmə, get aç qapını. Sən açmasan mən gedib açaram.
-Yox, yox...sən tərpənmə, elə belə qal mən o axmağı yola salıb gəlirəm-deyib könülsüzcə Yasəməni buraxıb ayağa qalxdı. İçindən qapıdakini söyə-söyə qapının ağzına gəlib əlini dəstəyə atdı. Qapını açdığı anda qapıdakini görəndə təəccübdən sadəcə "Leyla sən..." deyə bildi. Onun cümləsini bitirməsinə imkan vermədən qapıdaki çoxdan dodaqlarına yapışmışdı.
4 il əvvəl:
Yasəmən həyətdə rəfiqəsinə Aydını göstərib dedi:
-Leyla bax mən onu sevirəm.
Leyla Yasəmənin göstərdiyi tərəfə baxanda dostlarıyla söhbət edən yaraşıqlı Aydını gördü. Ondan gözəl olan Yasəmənə baxanda gözündən paxıllığın kölgəsi keçdi. Kinayəli qəhqəhələrlə gülüb dedi:
-Yasəmən sən ağlını itirmisən? Onun kimi oğlan sən şikəstə baxandı?
Yasəmənin kədərlənib kövrəlməsindən sevinib dodaqaltı pıçıldadı-"yox, o mənim olacaq. Səndən üstün olduğumu sən də, o oğlan da, hamı