Aydın açarla qapını açıb içeri keçdi, otaqdan gelen seslerden Yasemenin filme baxdığını anlayıb sessiz addımlarla otağa teref getdi. Yasemenin neye baxdığını görende üzünde böyük bir tebessüm yarandı:
-Cizgi film?
Yasemen eşitdiyi sesden diksinib arxaya çevrilende sessizce gülen Aydını gördü.
-Yasemen bu yaşında cizgi filmine baxırsan?
-Ey, bu adi cizgi film deyil. Bu "ay savaşcısı"dı. Hem maraqlıdı axı.
Aydın gülümseyerek yaxınlaşıb pultu Yasemenin elinden aldı. Televizoru söndürüb Yasemenin yaxınındaki kresloya oturdu.
-Gel ondansa söhbet edek.
-Neden?
-Her şeyden. Meselen senin heç sevdiyin olub?
Yasemen bu ani sualdan çaşıb qaldı. Başını aşağı salıb az qala pıçıltıyla dedi:
-Olub...
-Kim?
-Sen...-"sen. Senden başqa kimise görübki bu qelbim? Her zaman sen vardın, sen varsan ve sen olacaqsan"-sen tanımazsan. O bizim bağ evinin yaxınlığında yaşayırdı...
-Hmm... Bes o seni sevirdi?
-Of Aydın hardan bilim?
-Yaxşı esebleşme. Uşaqlığımız yadındadı?
-Elbetde.
-Bax uşaq vaxtıda bele esebi, ters idin. Ancaq oğlanlarla söhbet edirdin.
-Pah. Ne olsunki?
-Senin ucbatından o qeder dalaşmışamki. Oğlanlarla direşirdin, onlarda evezin menden çıxırdılar.
-Senden niye?
-Çünki ailelerimiz dost idi, hem men seni müdafie edirdim. Sene ilişmirdiler, atan polis reisi, özün qız, hem de...
Aydın sözünü bitirmeyib gözlerini " yere dikdi''. Yasemen acı-acı gülümsedi:
-Hemde elilem. Aydın bilirsen niye uşaqlıqda ancaq oğlanlarla söhbet edirdim?
-Çünki çox dalaşqan ve inadkar idin.
-Yox...yeni he amma başqa sebebde var idi. Mehellemizdeki qızlar menden 5-6 yaş böyük idiler, menim anlamadığım veziyyetimi onlar anlayırdılar. Ne desem razılaşırdılar, ne etmek istesem menim evezime edirdiler. Eslinde menim yaxşılığım üçün edirdiler amma o vaxt mene qeribe gelirdi bu. Özümü o qeder aciz hiss edirdimki onların yanında... Sanki heç neyi özüm ede bilmeremmiş kimi davranırdılar mene ve men de artıq buna inanmağa başlayırdım. Amma siz uşaqlarla bele deyildi. Mene yazığınız

[1] 2 3 4 >>