Aydın açarla qapını açıb içəri keçdi, otaqdan gələn səslərdən Yasəmənin filmə baxdığını anlayıb səssiz addımlarla otağa tərəf getdi. Yasəmənin nəyə baxdığını görəndə üzündə böyük bir təbəssüm yarandı:
-Cizgi film?
Yasəmən eşitdiyi səsdən diksinib arxaya çevriləndə səssizcə gülən Aydını gördü.
-Yasəmən bu yaşında cizgi filminə baxırsan?
-Ey, bu adi cizgi film deyil. Bu "ay savaşcısı"dı. Həm maraqlıdı axı.
Aydın gülümsəyərək yaxınlaşıb pultu Yasəmənin əlindən aldı. Televizoru söndürüb Yasəmənin yaxınındaki kresloya oturdu.
-Gəl ondansa söhbət edək.
-Nədən?
-Hər şeydən. Məsələn sənin heç sevdiyin olub?
Yasəmən bu ani sualdan çaşıb qaldı. Başını aşağı salıb az qala pıçıltıyla dedi:
-Olub...
-Kim?
-Sən...-"sən. Səndən başqa kimisə görübki bu qəlbim? Hər zaman sən vardın, sən varsan və sən olacaqsan"-sən tanımazsan. O bizim bağ evinin yaxınlığında yaşayırdı...
-Hmm... Bəs o səni sevirdi?
-Of Aydın hardan bilim?
-Yaxşı əsəbləşmə. Uşaqlığımız yadındadı?
-Əlbətdə.
-Bax uşaq vaxtıda belə əsəbi, tərs idin. Ancaq oğlanlarla söhbət edirdin.
-Pah. Nə olsunki?
-Sənin ucbatından o qədər dalaşmışamki. Oğlanlarla dirəşirdin, onlarda əvəzin məndən çıxırdılar.
-Səndən niyə?
-Çünki ailələrimiz dost idi, həm mən səni müdafiə edirdim. Sənə ilişmirdilər, atan polis rəisi, özün qız, həm də...
Aydın sözünü bitirməyib gözlərini " yerə dikdi''. Yasəmən acı-acı gülümsədi:
-Həmdə əliləm. Aydın bilirsən niyə uşaqlıqda ancaq oğlanlarla söhbət edirdim?
-Çünki çox dalaşqan və inadkar idin.
-Yox...yəni hə amma başqa səbəbdə var idi. Məhəlləmizdəki qızlar məndən 5-6 yaş böyük idilər, mənim anlamadığım vəziyyətimi onlar anlayırdılar. Nə desəm razılaşırdılar, nə etmək istəsəm mənim əvəzimə edirdilər. Əslində mənim yaxşılığım üçün edirdilər amma o vaxt mənə qəribə gəlirdi bu. Özümü o qədər aciz hiss edirdimki onların yanında... Sanki heç nəyi özüm edə bilmərəmmiş kimi davranırdılar mənə və mən də artıq buna inanmağa başlayırdım. Amma siz uşaqlarla belə deyildi. Mənə yazığınız