kimi edərik.
6 saat sonra:
Aydının ofisi:
Leyla özündən əmin addımlarla Aydının otağına yaxınlaşırdı. Yenə olduqca diqqət çəkici geyinmişdi. Sinə dekoltəli qırmızı, mini donu gündəlik üçün heç də uyğun olmasada bu Leylanın vecinə deyildi. Çünki o bu paltarı gecə üçün geyinmişdi, Aydınla keçirəcəyini düşündüyü gecə üçün... Mini ətək ancaq, mini beyinləri yoldan çıxararmış... Deyəsən mənim bəxtimə bu dünyadaki kişilərin 99%-i minimum beyinə sahibdi. Mən də olmayan çox şey səndə olsada, əsla sahib olmayacağın bir şey var məndə Yasəmən-gözəl bədənim. Bu bədənlə Aydınıda səndən alacam!-düşünüb gülümsəyərək əlini Aydının otağının qapısının dəstəyinə atdı. Qapını açıb içəri girəndə masasında sənədləri imzalayan Aydını görüb diqqətini çəkmək üçün:
-Mən gəldim sevgilim-deyib masaya yaxınlaşdı.
Aydın Leylanı səsindən tanıyıb "of, bu qız əl çəkməyəcək"-düşünüb başını qaldırıb bezmiş ifadəylə Leylaya baxıb dedi:
-Nə istəyirsən Leyla?
-Leyla? Əvvəllər mənə sevgilim, aşkım deyirdin, nə dəyişdi?
-Mən evliyəm Leyla! Belə sözləri artıq arvadıma deyirəm.
Leyla kinayəli şəkildə gülüb:
-Arvadına?!-deyib yaxınlaşıb kresloda əyləşmiş Aydının qucağına oturdu, əllərini əzələli sinəsində gəzdirərək yavaşca yuxarı qaldırıb boynuna doladı. Ehtiras dolu baxışlarla gözlərinə baxıb, dodağına dodağı dəyəcək qədər yaxınlaşıb pıçıldadı:
-Aydın bilirəm sən də unutmamısan məni. İkimizdə bilirik ki, o arvadın səni mənim qədər məmnun edə bilməz...- sözlərini bitirmədən Aydını öpməyə başladı. Aydın qarşılıq verməsədə, Leylanı uzaqlaşdırmırdıda özündən. Necə də olsa o da bir kişi idi. Yasəməni öpdüyü gündən bəri heç bir qıza toxunmamışdı. Artıq nəfsinə hakim ola bilmirdi. Qollarını qaldırıb Leylanı qucaqlamaq istəyirdiki Yasəməni öpdüyü anı xatırladı... Birdən iyrənmiş kimi Leylanı özündən itələdi.
Leyla az qala yıxılacaqdı, son anda masanın tinindən tutub dikəldi. Anlamırdı...əvvəllər ona qarşı qoya bilməyən Aydın artıq ikinci dəfə idiki onu rədd edirdi. Bir an nə edəcəyini bilmədən donub