ederik.
6 saat sonra:
Aydının ofisi:
Leyla özünden emin addımlarla Aydının otağına yaxınlaşırdı. Yene olduqca diqqet çekici geyinmişdi. Sine dekolteli qırmızı, mini donu gündelik üçün heç de uyğun olmasada bu Leylanın vecine deyildi. Çünki o bu paltarı gece üçün geyinmişdi, Aydınla keçireceyini düşündüyü gece üçün... Mini etek ancaq, mini beyinleri yoldan çıxararmış... Deyesen menim bextime bu dünyadaki kişilerin 99%-i minimum beyine sahibdi. Men de olmayan çox şey sende olsada, esla sahib olmayacağın bir şey var mende Yasemen-gözel bedenim. Bu bedenle Aydınıda senden alacam!-düşünüb gülümseyerek elini Aydının otağının qapısının desteyine atdı. Qapını açıb içeri girende masasında senedleri imzalayan Aydını görüb diqqetini çekmek üçün:
-Men geldim sevgilim-deyib masaya yaxınlaşdı.
Aydın Leylanı sesinden tanıyıb "of, bu qız el çekmeyecek"-düşünüb başını qaldırıb bezmiş ifadeyle Leylaya baxıb dedi:
-Ne isteyirsen Leyla?
-Leyla? Evveller mene sevgilim, aşkım deyirdin, ne deyişdi?
-Men evliyem Leyla! Bele sözleri artıq arvadıma deyirem.
Leyla kinayeli şekilde gülüb:
-Arvadına?!-deyib yaxınlaşıb kresloda eyleşmiş Aydının qucağına oturdu, ellerini ezeleli sinesinde gezdirerek yavaşca yuxarı qaldırıb boynuna doladı. Ehtiras dolu baxışlarla gözlerine baxıb, dodağına dodağı deyecek qeder yaxınlaşıb pıçıldadı:
-Aydın bilirem sen de unutmamısan meni. İkimizde bilirik ki, o arvadın seni menim qeder memnun ede bilmez...- sözlerini bitirmeden Aydını öpmeye başladı. Aydın qarşılıq vermesede, Leylanı uzaqlaşdırmırdıda özünden. Nece de olsa o da bir kişi idi. Yasemeni öpdüyü günden beri heç bir qıza toxunmamışdı. Artıq nefsine hakim ola bilmirdi. Qollarını qaldırıb Leylanı qucaqlamaq isteyirdiki Yasemeni öpdüyü anı xatırladı... Birden iyrenmiş kimi Leylanı özünden iteledi.
Leyla az qala yıxılacaqdı, son anda masanın tininden tutub dikeldi. Anlamırdı...evveller ona qarşı qoya bilmeyen Aydın artıq ikinci defe idiki onu redd edirdi. Bir an ne edeceyini bilmeden donub

<< 1 [2] 3 4 >>