qaldı.
Aydın sanki heç ne olmamış kimi senedleri eline alıb vecsiz bir şekilde dedi:
-Get Leyla.
Leyla hele de inana bilmirdi. Biraz evvel Aydını başdan çıxara bileceyine emin olsada, indi bu yolla onu elde ede bilmeyeceyini anlamışdı. Amma bele asan geri çekilmek niyyetinde deyildi. "Nefsine qalib gele bilersen Aydın, amma seni tanıyıram, bir qadının göz yaşlarına esla döze bilmezsen"- bu düşüncelerle gülümseyib, heç çetinlik çekmeden süni göz yaşları axıtmağa başladı.
-Men...men seni sevirem Aydın. Bura senin üçün qayıtmışdım. Ele bilirdim meni gözleyirsen. Heç evlendiyinide mene xeber etmedin.- deyib üzünü elleriyle tutaraq hönkürmeye başladı.
Aydın heqiqetende Leylanın göz yaşlarına döze bilmedi. Ayağa qalxıb Leylaya yaxınlaşıb onu qucaqladı:
-Bağışla meni Leyla. Amma men evlenmişem, artıq seninle meni heç ne bağlamır.
-Men seni evli de olsan qebul edirem Aydın. Teki menimle ol.
Aydın Leylanı yüngülce iteleyib qezeble gözlerine baxıb dedi:
-Leyla ne dediyini anlayırsan?! Men eclaf deyilem! Bunu ne Yasemene ederem, ne de sene.
Bu sözleri eşitdikden sonra bir anlıq Leylanın gözlerinden qezeb kölgesi keçsede, özünü tez toplayıb yene yazıq görkem aldı:
-Yaxşı Aydın, başa düşdüm. Heç olmasa son defe şam yemeyi yeye bilerik? Sen evli olsanda hele resmi şekilde ayrılmamışıq. Bu son ayrılıq yemeyimiz olsun. Ele bu gün, gedek *** restoranına.
Aydın Leyladan bele asan canını qurtarmağına sevinib:
-Yaxşı, ele indi gedek. Sen meni binanın ağzında gözle, men maşını dayanacaqdan çıxarıb gelirem.
Leyla sevincle gülümseyib razılıq elameti kimi başını yelledi. Aydın qapıdan çıxdığı anda telefonu eline alıb Yasemene mesaj yazdı: "eziz bacılığım, sen bu gece erini gözleme, çünki *** restoranında romantik şam yemeyi yeyeceyik. Uşaqlıqdan her şeyi bölüşmüşük, yeqin erini bir gecelik almağıma etirazın olmaz...belke de ömürlük!"
Yasemenle Nilufer artıq evde idiler. Tamamile deyişmişdi Yasemen, uzun qara saçları kesilib formaya salınmış, yüngülce dalğalandırılmışdı,

<< 1 2 [3] 4 >>