"Menim Yasemenim"... Bu cümle xoşuna gelmiş kimi düşünmeye davam edirdi: "Yasemenim...Yasemenim...Yasemen!"-birden gözlerini açıb o masaya yene baxdı. Hissiyyatı onu aldatmamışdı, heqiqetende ordaki Yasemen idi, yanındakıda Nilufer. Amma çox deyişilmişdi, az qala tanımayacaqdı.

-Super Nilu, senin ağlına uyduq geldik. İndi ne olacaq? Of, ele bil Brazilya serialıdı. Bizi görseler neyneyeceyik? Adama demezler sende qürur yoxdu, utanmadan erini güdürsen...
-Jasmin deyinmeda, hem narahat olma o sefeh Leyla bu boyda şeherde menim emimin restoranından başqa restoran tapmayıb. İndi sakit ol ve onları görmemiş kimi davran.
-Bax o çetin olmayacaq, çünki doğurdanda onları hele görmemişem. Of, Nilu emininde olsa, 2 qızın restoranda yemek yemeyi qeribedi. Hem onlarla eyni vaxt, eyni restoranda olmağımızın tesedüf olduğuna neinki Aydını, heç Leylanı da inandıra bilmerik-deyib çaresizce Nilufere baxdı.
Nilufer ise bayaqdan telefonuna gelen mesajı oxuyurdu, başını qaldırıb Yasemene hiyleger baxışlarla baxıb:
-Narahat olma Jasmin, bacın ele bir bomba hazırlayıb ki, o partlayandan sonra heç kesin ağlına niye burda olduğumuzu soruşmaq gelmeyecek. Biraz sebir ele-deyib gülümsedi.
Aydın 5 deqiqe idiki gözünü qırpmadan Yasemengile baxırdı. Beyninde 100-lerle sual yaranırdı: Yasemen niye burda idi? Onları güdmüşdü? Niye bele deyişmişdi?
Heqiqetende deyişmişdi Yasemen, onsuzda gözel qız idi, amma indi başqa bir gözel idi. "Keşiş paltarı insanın ruhunu keşiş eder"-bu deyişiklikde Yasemenin hereketlerini deyişdirmiş, ona incelik, zeriflik qatmışdı. Bir şey deyişmemişdi-şirinliyi. Nilufere esebi şekilde nese deyen Yasemen olduqca şirin görünürdü. Bu düşüncelerle heyran-heyran arvadına baxan Aydın, artıq Yasemenin niye burda olduğunu düşünmürdü. Sadece Yasemenin burda olmasına sevinirdi.
Leyla Aydının hele de o masaya baxdığını görüb kinayeyle danışmağa başladı:
-Ele insanlar hansı üzle adam arasına çıxırlar anlamıramda. Mence ancaq evde oturmalıdılar, menzeremizi korlayırlar da.

[1] 2 3 ... 5 >>