Yasəmənin əlini tutmağına elə qəzəblənmişdiki, özünün haqsız olması vecinə belə deyildi.
-O düşündüyü kimi deyil, biz sadəcə dost kimi gəlmişdik. Amma o oğlan əlini heçdə dost kimi tutmamışdı!
-Aaa eləmi? Demək səhərdə sizi "dostcasına" öpürdü...
-O məsələ bağlandı! Bundan sonra Yasəmən sənin 100metr yaxınlığında belə bir oğlan görmək istəmirəm! Məndən icazəsiz birdə evdən çıxsan, məndən incimə!
-Pah, niyə?
-Çünki sən mənə aidsən!
-Oldu, üstümə "mənim malımdı" etiketidə yapışdır, tam olsun.
Aydın hiyləgərcəsinə gülümsəyib:
-Mənim daha yaxşı variantım var-deyib əyilib Yasəməni öpdü.
Yasəmən bunu heç gözləmədiyindən donub qalmışdı. Nə etiraz edə bilirdi, nə də qarşılıq verə bilirdi. Aydın dodaqlarını Yasəmənin dodaqlarından çəkib təəccüblə ona baxan arvadına gülümsəyərək baxdı. Hələ də çox yaxın olduğundan Yasəməni birdə öpmək istədi. Artıq özünə gələn Yasəmən Aydının yenə onu öpmək istədiyini görüb əliylə dodaqlarını tutub gözləriylə ətrafı işarə etdi...
Artıq evə gəlmişdilər. İkisidə nə qədər əsəbi görünmək istəsədə bir-birlərinə baxdıqları an gülmək tuturdu onları. Gəldiklərindən bəri 15 dəqiqə idiki qapının ağzında dinmədən dayanmışdılar. Ən sonunda dözə bilməyib ikisidə birdən gülməyə başladılar. Ən az 10 dəqiqə güldükdən sonra zorla sakitləşən Aydın Yasəmənə baxıb:
-Qısqanc-dedi.
-Kim? Mən?
-Hə sən. Hardan öyrəndiyini bilmirəm, amma bizi güdməyə gəlmişdin. Qısqanc...
-Yox bir. Mən hardan biləydim siz ordasız? Məni Nilu aparmışdı, toyda burda yox idi deyə.
-Onda gözəlim sən Nilufəri aparmalı idin. Yalan deməyidə bacarmırsan.
Yasəmən həqiqətən səhv buraxdığını anlayıb ürəyində öz bacaraqsızlığına hirsləndi.
-Heç də yalan demirəm. Həm sən özündən danış, yazıq oğlan az qala öləcəkdi.
-Elə ölməliydi. O alçaq kimdiki mənim olana toxunmağa cəsarət edir?!
-Pah, sənin olanmış.
Aydın əyilib Yasəmənə az qala dodaqlarına toxunacaq qədər yaxınlaşdı:
-Mənim deyilsənki?-deyib gözlərinə baxdı.
Yasəmənin heç nə deyə bilmədiyini görüb gülümsəyərək