"Mənim Yasəmənim"... Bu cümlə xoşuna gəlmiş kimi düşünməyə davam edirdi: "Yasəmənim...Yasəmənim...Yasəmən!"-birdən gözlərini açıb o masaya yenə baxdı. Hissiyyatı onu aldatmamışdı, həqiqətəndə ordaki Yasəmən idi, yanındakıda Nilufər. Amma çox dəyişilmişdi, az qala tanımayacaqdı.

-Super Nilu, sənin ağlına uyduq gəldik. İndi nə olacaq? Of, elə bil Brazilya serialıdı. Bizi görsələr neynəyəcəyik? Adama deməzlər səndə qürur yoxdu, utanmadan ərini güdürsən...
-Jasmin deyinməda, həm narahat olma o səfeh Leyla bu boyda şəhərdə mənim əmimin restoranından başqa restoran tapmayıb. İndi sakit ol və onları görməmiş kimi davran.
-Bax o çətin olmayacaq, çünki doğurdanda onları hələ görməmişəm. Of, Nilu əminində olsa, 2 qızın restoranda yemək yeməyi qəribədi. Həm onlarla eyni vaxt, eyni restoranda olmağımızın təsədüf olduğuna nəinki Aydını, heç Leylanı da inandıra bilmərik-deyib çarəsizcə Nilufərə baxdı.
Nilufər isə bayaqdan telefonuna gələn mesajı oxuyurdu, başını qaldırıb Yasəmənə hiyləgər baxışlarla baxıb:
-Narahat olma Jasmin, bacın elə bir bomba hazırlayıb ki, o partlayandan sonra heç kəsin ağlına niyə burda olduğumuzu soruşmaq gəlməyəcək. Biraz səbir elə-deyib gülümsədi.
Aydın 5 dəqiqə idiki gözünü qırpmadan Yasəməngilə baxırdı. Beynində 100-lərlə sual yaranırdı: Yasəmən niyə burda idi? Onları güdmüşdü? Niyə belə dəyişmişdi?
Həqiqətəndə dəyişmişdi Yasəmən, onsuzda gözəl qız idi, amma indi başqa bir gözəl idi. "Keşiş paltarı insanın ruhunu keşiş edər"-bu dəyişiklikdə Yasəmənin hərəkətlərini dəyişdirmiş, ona incəlik, zəriflik qatmışdı. Bir şey dəyişməmişdi-şirinliyi. Nilufərə əsəbi şəkildə nəsə deyən Yasəmən olduqca şirin görünürdü. Bu düşüncələrlə heyran-heyran arvadına baxan Aydın, artıq Yasəmənin niyə burda olduğunu düşünmürdü. Sadəcə Yasəmənin burda olmasına sevinirdi.
Leyla Aydının hələ də o masaya baxdığını görüb kinayəylə danışmağa başladı:
-Elə insanlar hansı üzlə adam arasına çıxırlar anlamıramda. Məncə ancaq evdə oturmalıdılar, mənzərəmizi korlayırlar da.