Səhər tezdən Yasəmən telefonuna gələn zəngə oyandı. Yarıyuxulu halda gözlərini açıb yatağın yanındaki tumbanın üstündə olan telefonu götürüb ekrana baxmadan açıb danışmağa başladı:
-Sabahın xeyir Nunu...
-Salam Jasmin, oyatmadım?
-Yox, mən də səbirsizliklə zəngini gözləyirdim.
-Niyə canım?
-Manyak, dəli sən niyə Eldarı çağırmışdın? Ağlına gəlmədiki nələr olar?
-Yaxşı, yaxşı həyasızlıq eləmə. Guya xoşuna gəlmədi?
-Yox...əslində biraz.
-Pah, biraza bax ee. Gördüm, az qala ağzın qulağına çatırdı.
-Bəsdi da Nilu...
-Ay qız bəs o nə idi? Utanmırdız ictimai yerdə öpüşməyə? O ərin nə görməmiş imiş. Adama deyərlər halal arvadındıda, apar evə istəyirsən maç-maç elə, lap quc-qucda elə. Tərbiyəsizdər...
-Of, Nunu mən neynime?
-Birdə elə şey eləməyin. Olan var, olmayan var. Camaatı şişirdəsiz. Hələ o Leyla az qala partlayacaqdı. Nəysə, ərin neynir indi?
-Hmm...deyəsən səhər yeməyi hazırlayır.
-Doğurdan? Ay nə romantik... Nə bişirir?
-Dayan-deyim Yasəmən yerinin içində azca dikələrək evdəki havanı içinə çəkdi.
Birdən gülümsəyib saymağa başladı:
-Demək belə, yanmış qayğanaq, yanmış çörək, qaynayıb qurumuş çay və deyəsən bişirilmədiyi üçün yanmayan yeganə şey-pendir!
Telefonda Nilufərin aramsız qəh-qəhələri eşidildi:
-Yaxşı, ərin bütün binanı yandırmadan get yanına. Sağ ol canım, öpdüm.
Yasəmən mətbəx qapısının ağzında gözlədiyi mənzərəylə rastlaşdı. Tavadan çıxan dumanlar, masada boşqabda duran hələ də qara tüstü çıxan yanmış çörəklər, pendir və nə edəcəyini bilmədən ortalıqda dolanan Aydın. Yasəmən sakitcə bu mənzərəyə baxmaq istəsədə, özünü saxlaya bilməyib qəh-qəhələrlə gülməyə başladı. Aydın ona gülən Yasəmənə baxıb gülümsəyərək uşaq məsumiyyətiylə çiynini çəkib dedi:
-Neynim, əlimdən bu gəlir.
-Aydın hər şeyi eyni anda yandıra bilməkdə böyük istedaddır.
-Lağ eləmə. Ən azından mən nəsə bişirməyə çalışıram, sən heç onuda eləmirsən.-deyib vurğun gözlərlə Yasəmənə baxıb dəvam etdi:
-Tək əlindən gələn belə gözəl olmaqdı.
Yasəmən bu sözlərdən azca