olduğundan zəng və mesajların kimdən gəldiyini soruşmurdu. Əvvəllər şən gülüş və şirin inadlaşmalar səsi eşidilən evdə indi sükutu təkcə o zəng və mesajların səsi pozurdu. Belə cansıxıcı 3 gün daha keçdi...
Axşam ikisidə səssizcə televizora baxırdılar. Birdən Yasəmənin telefonuna mesaj gəldi...yenə. Yasəmən mesajı açıb oxuduqdan sonra telefonu cibinə qoydu.
Aydın artıq marağını saxlaya bilməyib soruşdu:
-Nə idi o?
-Mesaj...
-Kimdən gəlib?
Yasəmən bu sualdan biraz çaşdı. Hər şeyi demək istədi, amma nədənsə bunun vacib olmadığını düşündü:
-Heç...sən tanımazsan...
Səhər Aydın evdən çıxıb Leylaya zəng vurdu:
-Alo...mənəm Aydın...sən hardasan?...aha oralardaki ***** kafesinə gəl, danışmalıyıq.
30 dəqiqə sonra:
Aydın kafedəki masada oturub qapıya baxaraq Leylanı gözləyirdi. Sonunda Leylanın içəri girdiyini görüb, əlini yelləyərək onu diqqətini çəkərək yanına çağırdı.
Leyla yaxınlaşıb oturacağı çəkərək oturdu. Aydına gülümsəyərək baxıb soruşdu:
-Nə danışmaq istəyirdin mənimlə?
-Leyla sən mənə dediklərinin doğru olduğuna əminsən?
-Hansı dediklərim?
Aydın qəzəblə masaya yumruğunu vurub dedi:
-Nəyi nəzərdə tutduğumu bilirsən! Oyun oynamırıq. Dediklərin doğrudu?
-Mənə inanacağını bilirdim. Hər kəlməsi doğru idi.
-Bəs isbat edə bilərsən?
Leyla biraz tutulsada özünə gəlib gülümsəyərək dedi:
-Əlbətdə.
-Amma canlı şəkildə görməliyəm. Foto, video və ya başqa sübut yox, öz gözlərimlə görməliyəm. Bunu edə bilsən sənə sonsuzadək inanaram-deyib Leylanın əlini tutdu.
Leyla qalib gəldiyini düşünüb gülümsəyərək dedi:
-Əmin ol Yasəmənin xəyanətini sənə sübut