Qəhər onu boğurdu, nəfəs belə ala bilmirdi. Gözü yumulu vəziyyətdə özünə gəlməyə çalışırdı ki, üzünə bir əlin toxunduğunu hiss etdi. Gözlərini açdıqda qarşısında dizləri üzərinə çökmüş Aydını gördü... Aydın heç nə demədən Yasəmənin üzündəki yaşı sildi. Sonra onu özünə çəkib, Yasəmənin onu itələməsinə fikir vermədən bərk-bərk qucaqladı. Ətrini içinə çəkib, qulağına pıçıldadı:
-Xahiş edirəm sadəcə unut...
Sığalladığı saçları öpüb dedi:
-Xahiş edirəm...yox yalvarıram birdə nə vaxt səni incitsəm ağlama. Qışqır, söy, lap istəyirsən vur məni...amma ağlama. Dözə bilmərəm gözəlim, dözə bilmirəm...
Aydın Yasəməni azca özündən aralayaraq onun üzünü əlləri arasına aldı:
-Birdə ağlama yaxşı? Həm ağlayanda çox eybəcər görünürsən, baxanda qorxuram-deyib gülümsədi.
Yasəmən Aydının bu sözlərinə gözü yaşlı gülümsəyib dedi:
-Öküz!
Aydın bu sözdən qaşlarını çatıb, guya düşünürmüş kimi davranıb dedi:
-Hmm...deyəsən buna layiqəm.
-Axmaq, səfeh...
-Yaxşı bunu da qəbul edə bilərəm deyəsən...
Yasəmən dodağını uşaq kimi büzüb:
-Zəhləm getmiş-deyib gözünü süzdürdü.
Aydın gülümsəyərək:
-Demək bu şirin qızın məndən zəhləsi gedir?-deyib Yasəmənin yanağını çimdiklədi.
-Hə, zəhləm gedir.
-Nə qədər?
-Çox...
-Mənimdə çox, çox, lap çox, bu dünyadaki hər şeydən, hər kəsdən çox... səndən zəhləm gedir.
-Mənim səndən daha çox zəhləm gedir.
-Yox, mən daha çox.
Yasəmən əsəbiliklə başını yelləyib dedi:
-Bu belə sonsuzadək gedər.
Aydın:
-Haqqlısan, boşa vaxt itkisi. Ondansa daha mənalı işlərlə məşğul olaq-deyib öpmək üçün Yasəmənə yaxınlaşdı.
Yasəmən onun niyyətini anlayıb, əliylə yüngülcə itələyib dedi:
-Ağlına belə gətirmə!
-Of! İndi küsmüsən məndən?
-Yox, sadəcə səndən zəhləm gedir.
-Dəli.
-Səfeh.
-İnatçı keçi.
-Axmaq.
Aydın gülümsəyərək:
-İnadkar, şirin, əsəbi, küsəyən gözəlim mənim-deyib Yasəməni dodağındn bərk-bərk öpdü...
Səhər Aydın ofisində kompyuterdə oyun oynayırdı. Birdən açılan qapının səsinə diksinib başını qaldırdıqda qapının ağzında Leylanı