Qeher onu boğurdu, nefes bele ala bilmirdi. Gözü yumulu veziyyetde özüne gelmeye çalışırdı ki, üzüne bir elin toxunduğunu hiss etdi. Gözlerini açdıqda qarşısında dizleri üzerine çökmüş Aydını gördü... Aydın heç ne demeden Yasemenin üzündeki yaşı sildi. Sonra onu özüne çekib, Yasemenin onu itelemesine fikir vermeden berk-berk qucaqladı. Etrini içine çekib, qulağına pıçıldadı:
-Xahiş edirem sadece unut...
Sığalladığı saçları öpüb dedi:
-Xahiş edirem...yox yalvarıram birde ne vaxt seni incitsem ağlama. Qışqır, söy, lap isteyirsen vur meni...amma ağlama. Döze bilmerem gözelim, döze bilmirem...
Aydın Yasemeni azca özünden aralayaraq onun üzünü elleri arasına aldı:
-Birde ağlama yaxşı? Hem ağlayanda çox eybecer görünürsen, baxanda qorxuram-deyib gülümsedi.
Yasemen Aydının bu sözlerine gözü yaşlı gülümseyib dedi:
-Öküz!
Aydın bu sözden qaşlarını çatıb, guya düşünürmüş kimi davranıb dedi:
-Hmm...deyesen buna layiqem.
-Axmaq, sefeh...
-Yaxşı bunu da qebul ede bilerem deyesen...
Yasemen dodağını uşaq kimi büzüb:
-Zehlem getmiş-deyib gözünü süzdürdü.
Aydın gülümseyerek:
-Demek bu şirin qızın menden zehlesi gedir?-deyib Yasemenin yanağını çimdikledi.
-He, zehlem gedir.
-Ne qeder?
-Çox...
-Menimde çox, çox, lap çox, bu dünyadaki her şeyden, her kesden çox... senden zehlem gedir.
-Menim senden daha çox zehlem gedir.
-Yox, men daha çox.
Yasemen esebilikle başını yelleyib dedi:
-Bu bele sonsuzadek geder.
Aydın:
-Haqqlısan, boşa vaxt itkisi. Ondansa daha menalı işlerle meşğul olaq-deyib öpmek üçün Yasemene yaxınlaşdı.
Yasemen onun niyyetini anlayıb, eliyle yüngülce iteleyib dedi:
-Ağlına bele getirme!
-Of! İndi küsmüsen menden?
-Yox, sadece senden zehlem gedir.
-Deli.
-Sefeh.
-İnatçı keçi.
-Axmaq.
Aydın gülümseyerek:
-İnadkar, şirin, esebi, küseyen gözelim menim-deyib Yasemeni dodağındn berk-berk öpdü...
Seher Aydın ofisinde kompyuterde oyun oynayırdı. Birden açılan qapının sesine diksinib başını qaldırdıqda qapının ağzında Leylanı gördü.
"Ela!

[1] 2 3 4 >>