çıxmayacam. Ömrünün sonuna kimi meni görmeyeceksen.
Yasemen üzünü Leylaya teref çevirib kinaye ile gülümseyib dedi:
-Dostun seni satdı. Menden ne vaxt el çekesen? Uşaqlığımızdan beri eyni şey, bezdim bundan. Anla artıq menim heyatımı mehv ede bilmezsen, amma men senin heyatını mehv ede bilerem!
Sonra üzünü Aydına çevirib:
-Burda ölüme layiq olan bir insan var, o da sen! Nece buna inana bildin? Menden bele bir şeyi nece gözleye bildin anlamıram. Özde gör kimin sözüne inanmısan. Bu ifritenin sözlerine inanıb menim paklığıma nece şübhe ede bildin axı? Meni çox incitmisen, amma bu sonuncu damla oldu. İnana bilmirem, gözümün qabağında başqasıyla öpüşen adam meni xeyanetde günahlandıra bilir. Öz arvadına şübhe eden adam bu dünyada yaşamamalıdır!-deyib silahı ona teref tutdu.
Leyla Yasemenin bu davranışlarından qorxub, ürkmüş veziyyetde dedi:
-Yasemen sen...sen ne elemek isteyirsen?
-Yoruldum zeif olmaqdan, ezilmekden. Her şeyin intiqamını almağın vaxtı gelib. Eger sen de ölmek istemirsense Eldarı da götür burdan get!
-Yasemen deli olm...
-Gedin dedim! Yoxsa bu evden 1 evezine, 3 meyit çıxar.
Eldarla Leyla qorxudan titreyerek qapıya teref gedirdiler, onların "kiçik" zenn etdikleri bu oyun, artıq onların heyatlarını tehdid edirdi. Tam qapıdan çıxarken Yasemenin qezeble dediyi sözleri eşitdiler:
-Heyatım boyunca birde qarşıma çıxsaz, emin olun öldürerem!
Onların getdiyine emin olan kimi Yasemen Aydına baxıb dedi:
-Ölmeye hazırsan?
Aydın Yasemene yaxınlaşıb:
-Buna cesaretin çatacaq?-deyib gözlerine baxdı.
-Elbetde!
"paaarrt"...
Aydın eliyle üreyini tutaraq dizleri üstüne çöküb Yasemene baxdı.
Artıq ikisi de özünü saxlaya bilmediyi üçün qeh-qehelerle gülmeye başladılar...

<< 1 2 3 [4]