Şahinlə
bacardıqca fəlsəfi, psixoloji söhbətlər
aparırdım. Və deyəsən, getdikcə məni
anlamağa başlayırdı. Ailəmə tez –tez
baş çəkirdim. Onları ziyarət edir, danışırdım. Düzdür, onlarla mənim ortaq
söhbətimiz nə ola bilərdi ki? Ancaq
yenə də danışmağa mövzu tapırdım.
Anamın üzü daha çox gülürdü. Atam
eyhamlarını daha da azaltmışdı. Həftə
içi, bir gün avtobus kirayələyib, 1 gün ərzində insanlara şoferlik edərək,
pulsuz xidmət göstərirdim. Insanların
çoxu eyni reaksiya göstərirdilər: “Axı
niyə pulsuz işləyirsən? dəli olmusan?”
mənsə gülürdüm. Bilirdim ki, insanların
ən çox buna ehtiyacı var: təbəssümə! Onların xeyir-duası mənə bəs idi. Əgər
yaşayıramsa, insan kimi yaşamağı da
bacarmalıyam! Gecə başımı yastığa
qoyanda etdiyim hərəkətlərin
hesabatını götürür, edəcəyim
yaxşılıqları planlaşdırırdım. Hərdən onun gözləri gəlirdi gözlərimin önünə.
Artıq onun üçün darıxmırdım. Onun üçün
mübarizə aparırdım. Daha doğrusu,
Allah üçün... ***Axırda sənə “Yaxşılıq
Mələyi” ordeni verəcəklər.-Şahin
oturduğu masa arxasından atmaca atdı: - Hamının işinə çatırsan. Axır vaxtlar çox
qayğıkeş və həssas olmusan. -Bundan
sonra belədir.-gülümsəyərək dedim.-
Hələ klublar açmağı planlaşdırıram. -Nə
klubları? -Mədəniyyət və “beyin
dəyişmə” klubları. Məncə indiki zamanda insanların ən çox buna
ehtiyacı var. -Day ağ eləmə. kimdir
sənin klubuna gələn? Arada sükut
yarandı. -Bilirsən nə var? -Nə?-ötəri
Şahinə baxdım. -Mən evlənirəm. Bir
anlıq şok keçirdim. Elə bildim, Şahin mənimlə zarafat edir. Necə yəni Şahin
evlənir? -Bilirəm, indi şokdasan.
Inanmırsan dediklərimə. Ama mən
ciddiyəm. nəsə... Təfərrüatlarını işdən
sonra danışaram. Ilk dəfə idi ki, işin
sona çatmasını bu qədər səbirsizliklə gözlədim. Böyük həyəcanla, mənə bu
işdə ən yaxın olan dostumun,
xasiyyətcə məndən fərqli olsa da,
həyatı ciddi almasa da, içində zərrə
qədər pislik olamyan bu insanın nə
deyəcəyini gözlədim. Işdən çıxanda hava qaralmışdı. Asta addımlarla Sahil
metrosuna doğru