u addımlayırdıq. -Hə, de
görüm, ürəyimi partlatma. -Nə deyim?-
Şahin bic-bic güldü. -Yaxşı da. Guya
bilmirsən? dedin ki, evlənirsən.
nəhayət! Necə oldu ki, bu qərara gəldin? -Bilirsən necə oldu? O gün evə
gedəndə yolda biri ilə rastlaşdım. Tanış
biri ilə. Heç dəyişməmişdi. Eyni
məlahətlə, eyni zəriflikdə qalmışdı...
Şahini, ilk dəfə idi ki, belə görürdüm.
Bu dəfə təkcə dodağı deyil, gözləri də gülürdü. Sanki üzünə məsumluq
gəlmişdi. -Mən onu məktəb illərində
sevirdim. Adı Qönçə idi. Sakit, ağıllı, bir
az da utancaq qız idi. O, mənim ilk
məhəbbətim idi. Ilk uşaqsı sevgim. Ilk
qəlb döyünüşlərim. Onu görəndə elə bil uşaqlıq illərimə qayıtdım. Necə də
saf idim. Təmiz idim. Düşüncələrim,
hisslərim saf idi. Onunla danışdıq. Bir az
hal=əhval tutandan sonra öyrəndim ki,
evli olub, ama boşanıb. Gözlərində
kədər vardı. Ama yenə də o uşaq Qönçə kimi baxırdı. Iş axtarırdı. O
qədər müdafiəsiz və zif görünürdü ki,
içimdən onu müdafiə etmək və
qorumaq hissi keçdi. Telefon nömrəsini
aldım. Özümünkünü ona verdim. Arada
zəngləşib görüşürdük. Və mən hiss edirdim ki, məndə məni bu qıza
bağlayan nəsə var. Nəsə güclü bir bağ.
Axı onu ilk dəfə mən sevmişdim. Ilk
dəfə mən ona demişdim ki,”mən səni
sevirəm.” ilk dəfə o duyğuları mən
yaşatdırmışdım ona. Mənim üçün fərqi yoxdur, o, evli olub yoxsa yox. Çünki
mən də “təmiz” deyiləm. ama onu
qorumalıyam. Axı o, mənim uşaqsı
sevgilim idi. -İnsanlar cismən
çirklənmirlər. Ruhən çirklənirlər.
Düşüncə olaraq çirklənirlər. -Məncə də.-Şahin qolunu çiynimə atdı.-Mən də
elə buna görə onunla evlənmək
istəyirəm. -Ama söz ver ki, bu evlilik
əbədi olacaq. Onsuz da o qız bir dəfə
boşanıb. Hissləri qırıqdır. -Bilirsən?
sənin hərəkətlərin mən də təsir etdi.Ana, bəsdir, əl çəkin bu Nifrətdən.
neçə il bir yerdə yaşayırsınız. Yəni
heçmi yaxşı günləriniz olmayıb? Heçmi
atam sənin üçün xüsusi bir şey
etməyib? Illərlə bu qədər nifrət
nəyə lazımdır? Həyatınızın sonunda sizdən soruşacaqlar: “Necə ömür
sürdünüz?” deyə. Nə