cavab
verəcəksiniz? Deyəcəksiniz ki, “bir-
birimizə nifrət edərək.” ? bumudur
həyat? Bumudur yaşamaq? Yazıq
deyilmi qəlbləriniz? Bu qədər kini və nifrəti özündə necə saxlayır? -Ay
Camal, özün də bilirsən ki, atanın
xasiyyəti tünddür. -Ama yaxşı
cəhətləri də var. Elə deyilmi? Axı heç
kim tam pis deyil. Niyə ancaq pisi
görürsən? insan yaxşını da qiymətləndirməyi bacarmalıdır. Əl çək
bu Nifrətdən. sevgini seç! Inan ki, Sevgi
daha gözəldir. -Mənim atana olan fikrim
dəyişməyəcək, Camal. O, mənim ən
gözəl illərimi məhv edib. Onunla bağlı
xatırlanası heç bir xoş xatirəm yoxdur. Nəsə demək istədim. Ama susdum.
Anlayırdım ki, hər insan Sevgini kəşf
etmə qabiliyyətində ola bilməz. hər
insan Sevgini görə bilməz. -Yenə də
sən düşün. Mən o biletləri sizə
almışam.-deyib, ayağa qalxdım. Qapıya doğru addımladım. -Atana deyəcəm ki,
Camal bilet alıb. Vəssalam. Gülümsədim.
Anamın yanağından öpüb, qapını açdım.
Bir anlıq geri çevrilib, anama dedim: -
Ana, möcüzələr var... O an bilmirdim ki,
bu cümləm anama deyəcəyim son cümlə olacaq. O an bilmirdim ki, anam
məni bundan sonra ancaq o cümlə ilə
xatırlayacaq. O an bilmirdim ki, anam
mənim cəsədimin üstündə
ağlayarkən “Oğlum axırıncı dəfə
qapıdan çıxarkən “ Ana, möcüzələr var.” Demişdi.” Deyəcək. -Nə? anam
dediyim cümlənin nə məqsədlə və
niyə qəfildən dediyimi anlamağa
çalışdı. Heç özüm də bilmirdim niyə bu
cümləni dedim. Sadəcə içimdən bu
cümlə gəldi və dedim. O, fikirləşənə qədər mən ona gülümsəyib, qapıdan
çıxdım. O an bilmirdim ki, mən anamın
yaddaşında o təbəssümlə qalacam.
Binaya doğru addımlayırdım. Içimdə
qəribə bir sakitlik və huzur var idi.
Gülümsəyirdim. Bilmirdim kimə və niyə. ama gülümsəyirdim. Qəfildən
gözüm məhəllimizdə oyanayan 2 yaşlı
uşağa sataşdı. Cəld gözüm qeyri-ixtiyari
onun anasını axtardı. Ama ətrafan 1-2
azyaşlı uşaqdan başqa heç kim yox idi.
“Heç 2 yaşlı uşağı da tək –nəzarətsiz buraxarlar?” fikri keçdi beynimdən.
maşının səsi baxışlarımı həmin səmtə
yönəltdi. Maşın