n gəlirdi. Özü də çox
böyük sürətlə. Və o uşaq əlində top
maşın yolunda dayanmışdı. Hiss etdim ki,
maşın çevriləndə o uşağı görməyəcək. Və onu əzəcək. Bütün
cəldliyimlə uşağa doğru qaçdım. Maşın
çox sürətlə gəlirdi. Uşağa çatmağımla
onu kənara itələməyim bir oldu. uşaq
yerə yıxıldı və ağlamağa başladı. Qalan
heç nə yadımda deyil. Deyəsən, maşın məni vurmuşdu...Epiloq Yanımda o var.
Əlindən tutmuşam. Ikimiz də sakit
dayanmışıq. Içimdə heç bir hiss yoxdur.
Tək bir hissdən başqa: huzur və
xöşbəxtlik. Evin kənarında dayanmışıq.
Evin ortasında kəfənə bükülmüş bir cəsəd var. Və anam o cəsədin yanında
oturub, “ Oğlum, can oğlum”, “ Oğlum 26
yaşında cavan getdi.” Deyib, öz-gözünü
cırmaqlayır. Otaqdakı digər qadınlar da
ona qoşulur. Bacım kənarda oturub,
xısın-xısın ağlayır. Qonşu qadın anamı sakitləşdirməyə çalışır... Mən bu
mənzərə qarşısında heç nə hiss
etmirəm. yana çevrilib, əlindən
tutduğum möcüzəmə baxıram. -Onlar
niyə bu qədər göz yaşı tökürlər? Niyə
bu qədər ah-nalə edirlər? Axı mən xöşbəxtəm. özü də heç bu qədər
xöşbəxt olmamışdım. Onlarsa mənim
ən xöşbəxtliyimdə ağlayırlar. -Axı
onlar bilmirlər ki, sən xöşbəxtsən. -
Bəs necə etmək olar ki, onlar bilsinlər
ki, mən xöşbəxtəm. özü də çox xöşbəxt. Allahın izniylə bir gün
yuxularına göndərilərsən və o zaman
onlara deyərsən. axı ölülərin və
dirilərin ruhlarınının qovuşduğu yeganə
məkan yuxulardır. -Düzdür, gərək
onlara deyim ki, ölən insan üçün bu qədər çox ağlamasınlar. Onlar ölümə
faciə kimi baxır. Əslində isə bu sadəcə
dünya dəyişimidir. Oradan –həyat
adlandırdıqları yerdən, bura -ədalət və
sevginin olduğu yerə...Kaş onlar
biləydilər ki, mən necə huzurla doluyam. Kaş onlar bu Sevgidən zərrə
qədər də olsa hiss edəydilər...