ÖLÜM SAVAŞI.... FİNAL.....
O, sənə möcüzəni göstərdi. O, sənə
göstərdi ki, Sevgi var. Niyə bu Sevgini
qazanmaq və bu Sevgiyə layiq olmaq
üçün mübarizə aparmırsan? Niyə?
məgər saf Sevgi istəmirdin? Bəs özün niyə saflaşmırsan??? Gözlərimi
yumdum və açdım. Gülümsədim. -
Camal, nə olub?-Şahin təəccüblə
mənə baxırdı. -Heç...Sadəcə sualıma
cavab tapdım...-gülümsədim. *** Həyat
sənə şans verir. Həyat həmişə sənə bir şans verir. Əsas odur, həyatda
verdiyin suala cavab tapa biləsən. Əsas
odur ki, hansı yolla getdiyini biləsən.
Əsas odur ki, varlığının və yaradılış
səbəbini dərk edəsən. Əsas odur ki,
Allahı kəşf edəsən... Və mən kəşf etmişdim. O, həmişə mənim yanımda
olub. Təsəvvür etdiyimdən daha da
yaxın. Sadəcə mən Onu
“görməmişəm”. çünki “kor” olmuşam.
O, mənə şanslar verib. Ama mən onları
sezməmişəm. O, mənə bir möcüzə göndərdi. Məgər möcüzələri görmək
hər adama müyəssər olur??? Bəsdir,
ağlayıb sızıldadım! Bəsdir, özümü yazıq
bildim. Vaxtdır! O Sevgiyə layiq olmağın
vaxtıdır. O Sevgiyə layiq olduğumu
sübut etməyin vaxtıdır! Həyatımı dəyişdim. Dəyişmək istəyirdim və
dəyişdim. Qarşıma bir məqsəd
qoymuşdum: yaxşılıqlar etmək.
Bacardığım qədər yaxşılıqlar etmək!
Qonşuda yaşlı bir dul qadın vardı. Evində
su kranı xarab olmuşdu. Onu təmir etdim. Keçən bazar qonşuluqda yaşayan
2 yaşlı adamın yığılan zibillərini
tulladım, bazarlıqlarını etdim. Növbəti
gün həyətdə velosiped sürən uşaqlara
baxıb, köks ötürən uşağı gördüm.
Öyrəndim ki, həmin uşağın valideynlərinin velosiped almağa imkanı
yoxdur. Qonşu uşaqlar da öz
velosipedlərini paylaşmaq istəmirlər.
Mən də 2 gün sonra onun qapısına
kağızla birlikdə təzə velosiped
qoydum. Kağızda yazılmışdı: “Yavərə hədiyyə. Möcüzələr var...” Iş
yoldaşımın anası xəstə idi. Həm
qayğıya həm də pula ehtiyacı vardı.
Onun əvəzinə də işləyib, onun alacağı
pulu ona verirdim. Qəzeti heç
satılmayan köşkdən bütün qəzetləri alırdım. Qonşuluqda yaşayan əlil Samiri
axşamlar gəzintiyə çıxarırdım.