gelirdi. Özü de çox
böyük süretle. Ve o uşaq elinde top
maşın yolunda dayanmışdı. Hiss etdim ki,
maşın çevrilende o uşağı görmeyecek. Ve onu ezecek. Bütün
celdliyimle uşağa doğru qaçdım. Maşın
çox süretle gelirdi. Uşağa çatmağımla
onu kenara itelemeyim bir oldu. uşaq
yere yıxıldı ve ağlamağa başladı. Qalan
heç ne yadımda deyil. Deyesen, maşın meni vurmuşdu...Epiloq Yanımda o var.
Elinden tutmuşam. Ikimiz de sakit
dayanmışıq. Içimde heç bir hiss yoxdur.
Tek bir hissden başqa: huzur ve
xöşbextlik. Evin kenarında dayanmışıq.
Evin ortasında kefene bükülmüş bir cesed var. Ve anam o cesedin yanında
oturub, “ Oğlum, can oğlum”, “ Oğlum 26
yaşında cavan getdi.” Deyib, öz-gözünü
cırmaqlayır. Otaqdakı diger qadınlar da
ona qoşulur. Bacım kenarda oturub,
xısın-xısın ağlayır. Qonşu qadın anamı sakitleşdirmeye çalışır... Men bu
menzere qarşısında heç ne hiss
etmirem. yana çevrilib, elinden
tutduğum möcüzeme baxıram. -Onlar
niye bu qeder göz yaşı tökürler? Niye
bu qeder ah-nale edirler? Axı men xöşbextem. özü de heç bu qeder
xöşbext olmamışdım. Onlarsa menim
en xöşbextliyimde ağlayırlar. -Axı
onlar bilmirler ki, sen xöşbextsen. -
Bes nece etmek olar ki, onlar bilsinler
ki, men xöşbextem. özü de çox xöşbext. Allahın izniyle bir gün
yuxularına gönderilersen ve o zaman
onlara deyersen. axı ölülerin ve
dirilerin ruhlarınının qovuşduğu yegane
mekan yuxulardır. -Düzdür, gerek
onlara deyim ki, ölen insan üçün bu qeder çox ağlamasınlar. Onlar ölüme
facie kimi baxır. Eslinde ise bu sadece
dünya deyişimidir. Oradan –heyat
adlandırdıqları yerden, bura -edalet ve
sevginin olduğu yere...Kaş onlar
bileydiler ki, men nece huzurla doluyam. Kaş onlar bu Sevgiden zerre
qeder de olsa hiss edeydiler... SON

<< 1 ... 3 4 [5]