Bəlkə də Yasəmən onu dayandırar deyə ləng addımlarla gedirdi qapıya tərəf. Gözlədiyi, daha doğrusu ümid etdiyi kimi Yasəmənin səsi onu dayandırdı:
-Aydın...
Aydın ayaq saxlayıb üzündə gizlədə bilmədiyi sevinc təbəssümü ilə arxaya çevrilib:
-Haycan gözəlim-deyib Yasəmənə baxdı.
-Gecən xeyrə qalsın.
Aydın ikinci dəfə xəyal qırıqlığı yaşayıb, yumruğunu sıxaraq zorla gülümsəyib dedi:
-Sənin də...
-Yuxun da şirin olsun.
Aydın:"sənin bu elədiyindən sonra yata biləcəm güya."-deyə düşünüb dedi:
-Sənin də yuxun şirin olsun.
Yasəmən Aydının nələr keçirdiyini anlayaraq, gülməyini güclə saxlayıb əlini "get" mənasında yelləyərək dedi:
-Aha, təşəkkür. İndi gedə bilərsən.
Əsəbi və çaşqın vəziyyətdə özüdə bilmədən geri-geri addımlayarkən qapının tininə dəyib dayandı. Birdən ağlına gələn bic fikirlə gülümsəyib iti addımlarla Yasəmənə yaxınlaşıb əyilib dodağından öpdü. Dodaqlarını Yasəmənin dodağından ayırdığı an Yasəmənə gülümsəyərək baxıb heç nə demədən otaqdan çıxıb getdi. Yasəmən sevinclə iç çəkərək "axmaq"-deyə pıçıldayaraq düşündü: mənim "qız kimi" bəhanəmdən sonra eşitdiyim ən səfehcə bəhanədi-"sınaq"mış. Ha ha ha, əcəb oldu. O gecənin əvəzini hələ çox çıxacam cənab Aydın. Axırda görəcəyik kim-kimə yalvaracaq. Bu oğlanları heç anlamıram, bütün həyatları qadınlardan aslı olduğu halda bizlə mübahisə etməyə cəsarət edirlər. İndiyə kimi səbir edib, sakit dayandım amma artıq yetər. Bundan sonra mənim səni incitmək növbəmdi Aydınçik... Bu kimi fikirlərlə yuxuya gedirdi Yasəmən...
Aydın isə öz otağında, qollarını başının arxasında çarpazlayıb yatağına uzanmışdı. Üzündə biraz əsəbi, biraz da istədiyini ala bilməmiş uşaq ifadəsi var idi. Artıq ikinci dəfə idiki Yasəmənin otağından öz otağına qovulurdu. Özünə etiraf etməsə də hiss edirdiki Yasəməndə onu çəkən nəsə var. Bu çəkim onların arasında buzdan dağ yaradan qürurunu yavaş-yavaş əridirdi. Bilirdiki bir gün mütləq Yasəmənə təslim olacaq, amma nədənsə bu fikir onu qorxutmaq əvəzinə sevindirirdi. Amma hələlik macəra