a dəvam edir...
Səhər Yasəmən mətbəxə keçdikdə Aydının küskün üz ifadəsiylə çay içdiyini gördü. Ürəyində onun bu şirin halına gülsədə, üzdə tamamilə ciddi görünüb masaya yaxınlaşaraq dedi:
-Sabahın xeyir.
-Sənində...
-Axşam necə yatdın?
Aydın Yasəmənin bu sualına qarşılıq üzünə baxdıqda gizlətməyə çalışdığını sezdi. Kinayə ilə gülümsəyərək dedi:
-Mışıl-mışıl. Həyatımda heç belə rahat yatmamışdım.
Yasəmən "Hə, üzündən görünür."-düşünüb gülümsəyərək dedi:
-Buna sevindim. Mən də çox rahat yatmışam.
Aydın Yasəmənə biraz əsəbi baxışlarla baxıb üzünü çevirdi. Yasəmən isə Aydının bu halına için-için gülürdü.
Hər ikisi də sustuğu üçün ortalığa cansıxıcı sükut çökmüşdü. İkisi də bir-birləriylə danışmaq istəyirdi, lakin bu səssizliyi birinci pozmağa cürətləri çatmırdı. Sadəcə arada bir-birlərinə gizlicə baxmaqla kifayətlənirdilər. Bu sakitliyi Yasəmənin telefonuna gələn mesajın səsi pozdu. Keçən dəfədən gözü qorxan Aydın qaşlarını çataraq soruşdu:
-Kimdəndi? Nə mesajıdı?
Yasəmən çiynini çəkib telefonuna baxıb:
-Mms-di. Gülnar göndərib- deyib mesaji açdı. Gördüyü şeyə çox sevindiyindən üzündə böyük bir təbəssüm yarandı. Aydın böyük maraqla Yasəmənə baxaraq nə olduğunu anlamağa çalışırdıkı birdən onun həyacandan cingildəyən səsindən diksindi:
-Ayallax! Yiyərəm mən bunu. Xalasının gülü, çiçəyi- Yasəmən bu cür sevinc nidaları atarkən Aydının ona maraq və təəccüblə baxdığını görüb açıqlama ehtiyacı duydu:
-Gülnar oğlunun şəklini göndərib. Elə şirindiki.
Aydın gülümsəyib:
-Siz qızlar balaca uşaq görən kimi niyə belə davranırsız anlamıram. Elə ciyiltiylə qışqırdınki yazıq uşaq burda olsaydı qorxudan ölərdi 100%.
Yasəmən küskün şəkildə gözlərini süzdürüb:
-Heç də belə. Qızlar sadəcə instinktiv olaraq uşaqlara həssas yanaşırlar. Siz oğlanlarsa uşaqların o mələk şirinliyini görməkdən məhrum olmusuz. O qədər kobudsuzki...-deyib şıltaq uşaqlar kimi dodağını büzüb üzünü çevirdi.
Aydın Yasəmənin bu şirin halına gülümsəyərək biraz baxdıqdan sonra dedi:
-Yaxşıda, küsmə