o dəqiqə. Ver telefonu mən də baxım.
Yasəmən sevinclə gülümsəyərək telefonu Aydına uzadıb dedi:
-Bax gör xalasının gülü nə şirindi...
Aydın telefondaki şəkilə gülümsəyərək baxıb pıçıldadı:
-Doğurdan da çox şirindi..
Yasəmən özüdə bilmədən:
-Adamın kaş belə şirin uşağı ola-deyə pıçıldadı.
Bunu eşidən Aydın Yasəmənə baxıb kinayəylə dedi:
-Kaş... Amma uşaqları leyləklər gətirmir.
-Aman super dahi danışdı. Leyləklərə inanan yaşım keçib.
-Doğurdan? Burdan baxanda heç də elə görünmür amma.
-Pah, həm mən o məna da demirdim. Yəni birdən qapı döyülsə, içəri qucağında uşaq olan kimsə girsə. Doyunca uşaq oynatsaq...
Aydın:
-O elə olmur gözəlim. Başqa yolları da var. Məsələn...-deyərkən sözünü qapının zəngi kəsdi.
İkisidə bir-birlərinə təəccüblə baxdılar. Aydın çiynini çəkərək qapını açmağa getdi. Açdığı anda qarşısında qucağında uşaq olan qız gördü:
-Buyurun, kimsiz?
-Aydın məni tanımadın?
-Yooox.
Qız:
-Əla. Onda tanış olaq: mən köhnə sevgilin, bu da sənin uşağın-deyib uşağı Aydının qucağına verdi.
Aydın hələ də şoktaykən qız getmişdi. Qucağında uşaq çevrilərkən mətbəx qapısının ağzında ona təəccüblə baxan Yasəməni görüb dedi:
-Səndən bir şey xahiş edə bilərəm?
-Nə?
-Gələn dəfə qapını döyüb kiminsə bizə 1 milyon dollar verməsini istə, uşaq