deqiqe. Ver telefonu men de baxım.
Yasemen sevincle gülümseyerek telefonu Aydına uzadıb dedi:
-Bax gör xalasının gülü ne şirindi...
Aydın telefondaki şekile gülümseyerek baxıb pıçıldadı:
-Doğurdan da çox şirindi..
Yasemen özüde bilmeden:
-Adamın kaş bele şirin uşağı ola-deye pıçıldadı.
Bunu eşiden Aydın Yasemene baxıb kinayeyle dedi:
-Kaş... Amma uşaqları leylekler getirmir.
-Aman super dahi danışdı. Leyleklere inanan yaşım keçib.
-Doğurdan? Burdan baxanda heç de ele görünmür amma.
-Pah, hem men o mena da demirdim. Yeni birden qapı döyülse, içeri qucağında uşaq olan kimse girse. Doyunca uşaq oynatsaq...
Aydın:
-O ele olmur gözelim. Başqa yolları da var. Meselen...-deyerken sözünü qapının zengi kesdi.
İkiside bir-birlerine teeccüble baxdılar. Aydın çiynini çekerek qapını açmağa getdi. Açdığı anda qarşısında qucağında uşaq olan qız gördü:
-Buyurun, kimsiz?
-Aydın meni tanımadın?
-Yooox.
Qız:
-Ela. Onda tanış olaq: men köhne sevgilin, bu da senin uşağın-deyib uşağı Aydının qucağına verdi.
Aydın hele de şoktayken qız getmişdi. Qucağında uşaq çevrilerken metbex qapısının ağzında ona teeccüble baxan Yasemeni görüb dedi:
-Senden bir şey xahiş ede bilerem?
-Ne?
-Gelen defe qapını döyüb kiminse bize 1 milyon dollar vermesini iste, uşaq yox.

<< 1 2 3 [4]