"oldu" mənasında başını yelləyib gödəkcəsini götürüb getdi.
Aydın getdikdən sonra Yasəmən uşağa baxıb öz-özünə danışmağa başladı:
-Görəsən doğurdan Aydının uşağıdı?. Əslində o qədər də oxşamır. Yəni Aydın saçları-filan qaradı, bu isə kürən. Amma əmin olmağın tək yolu var, əgər qarşısına çıxan hər qızı öpməyə çalışsa, deməli 100% onundu. Of, hər şey güya əla gedirmiş kimi, bir də bu uşaq. Amma şirindi...
Aydın da gəldikdən sonra ikisi uşağa baxmağa çalışdılar. Lakin hər anasından ayrılan uşaq kimi, bu körpə də gecə boyunca ağladı. Yeni evlilər nə qədər çalışsalarda onu sakitləşdirə bilmirdilər, sonunda uşağa baxmağı növbəyə qoydular. Amma bütün bu çətinlikləri sadəcə bir gecə də yaşamışdılar.
Səhər mətbəxdə səhər yeməyi yeməyə çalışarkən Aydın qucağındaki durmadan ağlayan uşaqdan bezib Yasəmənə dedi:
-Bilirəm mənim növbəmdi, amma nolar birazda sən bax.
-Aydın sən birazdan işə gedəsən, bütün günü mən baxmalı olacam onsuzda.
-Amma uşaq istəyən mən deyildim. Uşağı sən istədin və o gəldi.
-Ha ha ha. Amma bu uşağında atası sənsən.
-Deyiləm!
-Sənsən.
-Dedimki deyile- Aydının sözünü çalan qapının zəngi kəsdi. Aydın uşağı Yasəmənin qucağına verib əsəbi şəkildə qapını açmağa getdi. Qapını açdığı anda dünənki qızın göz yaşları içərisində qarşısında dayandığını gördü:
-Sən...
Qız:
-Yalvarıram uşağımı mənə verin. Mən onsuz yaşaya bilmirəm-deyib əliylə üzünü tutub hönkürməyə başladı.
10 dəqiqə sonra:
Qız uşağı qucağında divanda oturaraq onu durmadan öpüb-qoxlayırdı. Yasəmən bu mənzərəni sakitcə kövrəlmiş halda seyr etsə də, Aydın olanları öyrənmək üçün soruşdu:
-Sən kimsən? Bəlkə bizə nə olduğunu başa salasan.
Qız uşağını bərk-bərk qucaqlayıb, "yaxşı" mənasında başını yelləyib sözə başladı:
-Mənim adım Rənadı. Biz Aydınla 2 il bundan qabaq sevgili idik. Məni xatırlamamasına təəccüblənmirəm, sevgili olan da belə adımı düzgün bilmirdi. Mən Aydından ayrılandan sonra Elman adlı biriylə görüşməyə başladım. O narkaman idi, hamilə olduğumu bilən kimi atdı məni.