. Uşağı götüzdürmək istədim amma qıya bilmədim.
Valideynlərim uşağı öyrənəndən sonra rədd etdilər məni. Atam əziyyətlə böyüdüb rayondan Bakıya oxumaq üçün göndərdikləri qızın nə oyunlardan çıxdığını bildiyi an infarkt keçirdi. Nə ailəm, nə də qohumlarım mənə yiyə durdu. Əslində qınamıram onları, mənim günahım idi. Onsuzda instutdanda qovulmuşdum, restoranlarda, barlarda qab yuyub özümü saxlamağa çalışdım. Uşaq dünyaya gələndən sonra hər şey daha da çətinləşdi, körpə uşaqlı olduğum üçün iş də vermirdilər. Aylarca yarı ac, yarı tox yaşadım. 1 həftə əvvəl bir qız gəlib məni tapdı. Sən, uşaq haqqında suallar verdi. Bu uşağın səndən olmadığını desəm də əl çəkmədi. Məndən gəlib bu uşağın səndən olduğunu deməyimi, sizdən əl çəkməməyimi istədi. Əvvəlcə razı olmasamda, mənə 10min manat pul təklif etdi. Çox pis vəziyyətdəydim, məcbur qalıb qəbul etdim. Amma bura gəldiyim an körpəmdən ayrılma fikri məni elə dəli etdiki, sadəcə uşağı sənə verib getməyə cəsarətim çatdı. Bütün gecə ağladım, övlad həsrətinə dözə bilmədim. Eybi yox, mən uşağımı saxlamaq üçün küçələri süpürərəm amma körpəmi heç kəsə vermərəm. İndi icazə verin mən uşağımı da götürüm gedim, narahat etdiksə bağışlayın-deyib ayağa qalxıb getmək istəyirdiki Aydın onu saxlayıb dedi:
-O qız... O qızın adı nə idi?
-Nailə.
Aydın Yasəmənə baxıb onun ağladığını görüb:
-Bəsdi. Bu qədər kövrək olma. O qız bəlkə də, Leyladı. Səndə onun şəkli var?
Yasəmən əlinin tərsiylə göz yaşlarını silib, "hə" mənasında başını yellədi. Cibindən telefonu çıxarıb Leylanın şəklini tapıb, Aydına uzatdı.
Aydın gülümsəyərək telefonu alıb ekrandaki şəkli Rənaya göstərib soruşdu:
-Bu qız, o qızdı?
Rəna şəkilə diqqətlə baxıb, "yox" mənasında başını yelləyib dedi:
-Heç oxşamırda. O qız tamamilə fərqli idi.
Aydın təəccüblə çiynini çəkib öz-özünə pıçıldadı:
-Bəs onda kimimiş görəsən...
Rəna gülümsəyib getmək istəyirdiki, hələ də ağlayan Yasəmən onu dayandırıb dedi:
-Bağışlayın, səhv başa düşməsəz sizə bir təklifim var. Mən hər ay bu balaca