b çay içək. Həm biraz söhbətdə edərik.
Xəyalə "yaxşı" mənasında başını yelləyib maşına oturdu...
Artıq bir saat idiki kafedə oturub söhbət edirdilər. İnstut xatirələrindən danışıb gülürdülər. Sonunda Aydın maraqdan soruşdu:
-Xəyalə evlisən sən?
Xəyalə bu suala gülüb dedi:
-Nə evlənmək? Mən hələ çox cavanam, bu yaşda evlənənin ağlı yoxduki. Amma mamamgilin fikrincə güya evdə qalmışam. Səndən evli olub-olmadığını soruşmaq belə gülünc olar hə? Yəqin yenə gündə bir sevgiliylə gün keçirdirsən.
Aydın buna gülüb evli olduğunu demək istəyirdi, lakin Xəyalə ilə danışmaq onu əvvəlki Aydın etmişdi sanki. Yasəməndən öncəki, hər qızı əldə etməyə çalışan Aydın geri qayıtmışdı. Amma yenə də içindən bir səs onu dayandırmağa çalışırdı. Sonunda güclə özünü toplayıb az qala pıçıltıyla dedi:
-Əlbətdə. Subaylıq sultanlıqdı...
Dediyi anda peşman olmuşdu. Özünü Yasəmənə xəyanət etmiş kimi hiss edirdi. Amma artıq gec idi, ilk yalan deyilmişdi... Yalan da, yalanı çağırmışdı. Ondan sonra son 15 gündə demək olarki hər gün Xəyalə ilə
görüşürdülər. Kinoya, kafelərə, diskolara, müxtəlif əyləncə məkanlarına gedir, iki "dost" kimi əylənirdilər. Aydın hər evdən çıxanda Yasəmənə bahənələr uydururdu və onun buna inanmadığını bilirdi. Artıq bu çox sıxırdı Aydını. Qurtulmaq istəyirdi bu yalandan və bu gün qurtulacaqdı. Əvvəlcə indi gedəcəyi görüşdə Xəyaləyə hər şeyi danışacaq, sonra evə gəlib onsuzda çox şeyi anlamış Yasəmənə danışacaqdı olanları. Bitəcəkdi bu gün...
Aydın bu fikirlərlə dərindən nəfəs alıb maşını işə saldı. Sözləşdikləri kiçik çay evinə çatıb maşından endikdə Xəyalənin az irəlidəki masada əyləşib ona əl elədiyini gördü. Gözlərini bir anlıq yumub dərindən nəfəs alıb ona tərəf getdi. Salamlaşıb əyləşdikdən sonra sözə başladı:
-Xəyalə sənə bir şey etiraf etməliyəm...
Xəyalə onun sözünü kəsib:
-Nə deyəcəyini bilirəm. Bu "dostluq" oyunu səni də sıxdı hə? -deyib sevinclə gülümsədi.
Aydın nə demək istədiyini anlayıb tələsik dedi:
-Əslində hə, amma sənin düşündüyün kimi deyil.