Xəyalə mən evliyəm və inan bunu səndən gizlətməyi heç istəməzdim. Mənə nə oldu bilmirəm, səni aldatdığıma çox peşmanam. Məncə bu dostluğu bitirək.
Xəyalə qəzəbdən titrəyirdi. Belə olacağını heç gözləmirdi. Əliylə alnını tutub:
-Aydın mənə ordan su ala bilərsən?-deyib digər əliylə yaxınlıqdaki kiçik dükkanı göstərdi. Aydın peşmanlıq və utanc dolu ifadəylə ona baxıb "yaxşı" mənasında başını yelləyib getdi. 5 dəqiqə sonra əlində su geri qayıdıb ona verərək təlaşla dedi:
-Yaxşısan Xəyalə? Səndən çox, çox üzr istəyirəm.
Xəyalə şüşədəki sudan bir qurtum içib Aydına baxıb:
-Bəs niyə mənlə görüşürdün? Dost idik güya? Qızla oğlandan əsla dost olmaz" deyən sən deyildin? Heç olmasa mənə səbəbin de.-deyib başını aşağı saldı.
Aydın halsız halda oturacağa əyləşib sözə başladı:
-Mən təxminən 3 ay bundan qabaq evlənmişəm. Arvadım...yəni Yasəmən əlildi, yeriyə bilmir. Əslində çox gözəl, ağıllı, yaxşı qızdı. Amma onunla çox şey edə bilmirik. Səninlə kinoya, diskoya, restoranlara getdik, saatlarca parklarda gəzdik. Amma onunla olmur. Bilirəm bu onun günahı deyil, amma yeriməsini çox istərdim... Səninlə rastlaşanda əvvəlki əyləncəli həyatım yadıma düşdü, o günlərim üçün darıxdığımı anladım. Evləndiyimi deyə bilmədim, çünki evləndiyimi hələ özümdə qəbul edə bilməmişdim. Səninlə gözəl günlər keçirdim, amma mən Yasəmənə bunu edə bilmə...-Aydının sözünü eşitdiyi hıçqırıq səsi kəsdi. Sanki kimsə səssizcə ağlayırdı. Anladıki ağlayan Xəyalədi. Başını qaldırıb Xəyaləyə baxdıqda isə təəccübdən donub