Aydın başını qaldırıb Xeyaleye baxdıqda ise teeccübden donub qaldı, çünki o ağlamırdı, eksine sevincle gülümseyirdi. Aydın Xeyalenin niye gülümsediyini anlamağa çalışırdı ki, yene hıçqırıq sesi eşitdi. Bu ses masanın üstünde olan telefondan gelirdi. Xeyale Aydının telefona baxdığını görüb götürmek istese de, Aydın ondan celd terpenib telefonu götürdü. Ekrana baxdıqda bir zengin davam etdiyini gördü ve nömre...

10 deqiqe evvel:
Xeyale:
-Aydın mene ordan su ala bilersen?-deyib diger eliyle yaxınlıqdaki kiçik dükkanı gösterdi. Aydın getdiyi anda telefonunu çıxarıb 3gün evvel Aydının telefonundan gizlice götürdüyü nömreye zeng etdi. Yasemen cavab verdi:
-Alo.
-Yasemensiz?
-Beli, siz kimsiz?
-Men sizinçün heç kim. Eriniz üçün kim olduğumu anlamaq isteyirsizse sakitce indi eşideceklerinize qulaq asın.
-Ne? Heç ne başa düşmedim.
-Başa düşmeyiniz lazım deyil, sadece sessizce qulaq asın-deyib telefonu "mikrofon"

rejimine qoşub üzü üste masaya qoydu...
Aydın nömreni gördüyü anda tanımışdı. Bu onun "Gözelim" deye qeyd etdiyi nömre-Yasemenin nömresi idi. Sakitce telefonu qulağına aparıb pıçıldadı:

-Yasemenim...
Yasemen sakitce Aydının dediklerini dinleyirdi. Amma axırda özünü saxlaya bilmeyib ağlamağa başladı. Qelbi ele qırılmışdı ki... Bütün bunları bitirmek isteyirdi. Aydının "Yasemenim" sözünü eşidib, onun telefonda olduğunu anlayıb özünü toplayaraq son sözlerini demek istedi. Yeterince incidilmişdi ve bundan bezmişdi artıq. Derinden nefes alıb özünden emin şekilde söze başladı:

-Bağışla Aydın.
-Ne?
-Evvelki heyatını elinden aldığım üçün meni bağışla ve narahat olma, heyatını sene qaytarıram. Men beleyem ve ömrümün sonuna kimi bele olacam. Bizimki bir oyun idi ve bu oyun da artıq bitdi! Sen öz heyatını yaşa, men de öz heyatımı. Elvida-deyib telefonu söndürdü.
Aydın eşitdiklerinin tesirinden çıxa bilmirdi. Beyninde durmadan bu fikir seslenirdi: "men onu itirdim...". Bu cümleden dehşete gelirdi sanki. Ruhsuz halda üzünü çevirdikde Xeyalenin hele de

[1] 2 3 4 >>