Aydın başını qaldırıb Xəyaləyə baxdıqda isə təəccübdən donub qaldı, çünki o ağlamırdı, əksinə sevinclə gülümsəyirdi. Aydın Xəyalənin niyə gülümsədiyini anlamağa çalışırdı ki, yenə hıçqırıq səsi eşitdi. Bu səs masanın üstündə olan telefondan gəlirdi. Xəyalə Aydının telefona baxdığını görüb götürmək istəsə də, Aydın ondan cəld tərpənib telefonu götürdü. Ekrana baxdıqda bir zəngin davam etdiyini gördü və nömrə...

10 dəqiqə əvvəl:
Xəyalə:
-Aydın mənə ordan su ala bilərsən?-deyib digər əliylə yaxınlıqdaki kiçik dükkanı göstərdi. Aydın getdiyi anda telefonunu çıxarıb 3gün əvvəl Aydının telefonundan gizlicə götürdüyü nömrəyə zəng etdi. Yasəmən cavab verdi:
-Alo.
-Yasəmənsiz?
-Bəli, siz kimsiz?
-Mən sizinçün heç kim. Əriniz üçün kim olduğumu anlamaq istəyirsizsə sakitcə indi eşidəcəklərinizə qulaq asın.
-Nə? Heç nə başa düşmədim.
-Başa düşməyiniz lazım deyil, sadəcə səssizcə qulaq asın-deyib telefonu "mikrofon"

rejiminə qoşub üzü üstə masaya qoydu...
Aydın nömrəni gördüyü anda tanımışdı. Bu onun "Gözəlim" deyə qeyd etdiyi nömrə-Yasəmənin nömrəsi idi. Sakitcə telefonu qulağına aparıb pıçıldadı:

-Yasəmənim...
Yasəmən sakitcə Aydının dediklərini dinləyirdi. Amma axırda özünü saxlaya bilməyib ağlamağa başladı. Qəlbi elə qırılmışdı ki... Bütün bunları bitirmək istəyirdi. Aydının "Yasəmənim" sözünü eşidib, onun telefonda olduğunu anlayıb özünü toplayaraq son sözlərini demək istədi. Yetərincə incidilmişdi və bundan bezmişdi artıq. Dərindən nəfəs alıb özündən əmin şəkildə sözə başladı:

-Bağışla Aydın.
-Nə?
-Əvvəlki həyatını əlindən aldığım üçün məni bağışla və narahat olma, həyatını sənə qaytarıram. Mən beləyəm və ömrümün sonuna kimi belə olacam. Bizimki bir oyun idi və bu oyun da artıq bitdi! Sən öz həyatını yaşa, mən də öz həyatımı. Əlvida-deyib telefonu söndürdü.
Aydın eşitdiklərinin təsirindən çıxa bilmirdi. Beynində durmadan bu fikir səslənirdi: "mən onu itirdim...". Bu cümlədən dəhşətə gəlirdi sanki. Ruhsuz halda üzünü çevirdikdə Xəyalənin hələ də