sevinclə gülümsədiyini görüb pıçıldadı:
-Öldürəcəm səni...
Xəyalə:
-Nə?-deyib təəccüblə Aydına baxdı.
Aydın bədəni saran qəzəblə ayağa qalxıb bağırdı:
-Öldürəcəm səni! Sənə görə Yasəməni itirdim mən!
-Aydın sən nə danışırsan? Mən səni ondan xilas etdim.
-Nə xilas? Sən məni sevdiyim qızdan ayırdın!

Xəyalə:
-Nə sevgi Aydın? Sən onu sevmirsən, sevə bilməzsən. Mən səni bir ömürü əlil bir qızla keçirtməkdən xilas etdim. O qız elə qürursuzduki, onu sevməyənlə evlənib. Uşaq məsələsini öyrənəndən sonra belə zəli kimi sənə yapışıb qaldı.

Aydın əsəbdən əli titrəyərək Xəyaləyə yaxınlaşdı. Əliylə boğazından yapışıb bütün gücüylə sıxıb pıçıldadı:
-Əgər Yasəməni həmişəlik itirsəm, cəhənnəmin dibində də olsan tapıb səni öldürərəm! Mən onu sevirəm! Hər kəsdən, hər şeydən çox sevirəm. O yanımda olmasa yaşaya bilmərəm. Onsuz nə özüm yaşayaram, nə də onu məndən ayıranları yaşadaram!

Xəyalə az qala boğulacaqdı. Aydını itələməyə çalışsada gücü çatmırdı. Artıq Aydının onu öldürəcəyindən qorxmağa başlayırdı, son gücünü toplayıb çətinliklə dedi:

-Aydı..Aydın boğul..uram...
Aydın son dəfə boyununu sıxıb əlini boşaldıb:
-ALLAHa yalvarki Yasəmən məni bağışlasın, yoxsa əlimdən qurtula bilməzsən!-deyib Xəyaləni itələdi.
Aydın saatlardır həmin parkda gəzirdi. Heç nə hiss etmirdi, nə getdikcə güclənən yağışı, nə də soyuq küləyi. Sadəcə düşünürdü... Rənanı göndərən "Nailə" elə Xəyalənin özü idi, o da onun tələsinə düşmüşdü. Əslində özü bilə-bilə o "tələ"yə düşmüşdü.

Aydını məhv edən də bu idi. İnsanın sevdiyini öz günahı ucbatından itirməsi çox ağırdı. Sevdiyi...ilk dəfə idi Yasəməni sevdiyini etiraf edirdi, amma bu etirafı Yasəmənin əlini tutub gözlərinə baxaraq etmək əvəzinə, həyatını məhv edən qıza demişdi. Tanıyırdı Yasəməni...öz Yasəmənini, əgər o "əlvida" dedisə, hər şey bitdi deməkdi. Amma bitməsini heç istəmirdi Aydın, niyə də istəsinki?. Xoşbəxt idi, ona toxunmasa da, həmişə dalaşsalarda Yasəmənin onun olması bəs edirdi Aydına. Bütün həyatını sadəcə Yasəmənin