n gözlərinə baxaraq keçirə bilərdi. Hissləri belə idi, bəs əməlləri? Axmaq qüruru, nəfsi, ağılsızlığı onun hər şeyini əlindən almışdı, daha doğrusu onun hərşeyi olan Yasəməni ondan almışdı. Nifrət edirdi özünə... Yasəmənin gözündə bir damla yaş görəndə belə ölərkən, onu ağlatmışdı. Özünü necə bağışladacağını bilmirdi, tək bildiyi Yasəməni geri qaytarmasa əsla xoşbəxt olmayacağı idi. Amma o xoşbəxt olmaq istəyirdi. Başqasıyla yox, sadəcə sevdiyiylə-Yasəmənlə...

Aydın gecə saat 1-də evə gəldi. Bir anlıq qapının ağzında dayanıb evə baxdı, gözlədiyi kimi Yasəmənin getdiyini hiss etdi. Acı-acı gülümsəyərək əlindəki şüşədəki içkidən bir qurtum içdi. Asta addımlarla Yasəmənin otağına tərəf getdi. Otağa girib, daha da irəli getməyə cəsarət etmədən divara söykəndi. İçkidən biraz daha içib öz-özünə danışmağa başladı:

-Hə Aydın, bu otağa üçüncü dəfədi gəlirsən. İkisində öz günahın ucbatından qovuldun, indi isə ömrünün sonuna kimi bu otaqda qala bilərsən-deyib qəh-qəhələrlə güldü, birdən gülməyini kəsib davam etdi:

-Ömrünün sonuna kimi tənha, Yasəmənsiz qal burda. Çünki sən Yasəmənə layiq olmayan əclafın birisən! Amma onsuz yaşaya bilmirəm...bacarmıram... Məni tərk etdiyi heç bir gün deyil mən artıq ölürəm, onsuz bir ömür...

Aydın gücsüzcə yerə çöküb, divara söykənərək pıçıldadı:
-Deməli sevmək belə imiş. Eh Aydın eyni gündə həyatında ilk dəfə sevməyi, sevib itirməyi və sevdiyin üçün ağlamağı öyrəndin-deyib gözündən axan bir damla yaşı əlinin tərsiylə sildi.

Bütün gecəni eyni yerdə, gözlərini bir nöqtəyə dikərək arada içkisindən içərək keçirdi...
Yasəmən isə Nilufərin evində, yataqda uzanmışdı.

Telefonu söndürdükdən sonra dayanmadan hönkürmüşdü, artıq o evdə qala bilməzdi. Nə qədər sevsə də, Aydın onu istəməzkən onunla yaşaya bilməzdi. Güclə özünü toplayıb Nilufərə zəng etmişdi, rəfiqəsidə halını anlayıb tez yanına gəlmişdi. İkisi birlikdə çamadanını hazırlayarkən belə Yasəmənin gözündən durmadan yaş axırdı. Sonunda evdən çıxmaq istəyəndə bir anlıq