gözlerine baxaraq keçire bilerdi. Hissleri bele idi, bes emelleri? Axmaq qüruru, nefsi, ağılsızlığı onun her şeyini elinden almışdı, daha doğrusu onun herşeyi olan Yasemeni ondan almışdı. Nifret edirdi özüne... Yasemenin gözünde bir damla yaş görende bele ölerken, onu ağlatmışdı. Özünü nece bağışladacağını bilmirdi, tek bildiyi Yasemeni geri qaytarmasa esla xoşbext olmayacağı idi. Amma o xoşbext olmaq isteyirdi. Başqasıyla yox, sadece sevdiyiyle-Yasemenle...

Aydın gece saat 1-de eve geldi. Bir anlıq qapının ağzında dayanıb eve baxdı, gözlediyi kimi Yasemenin getdiyini hiss etdi. Acı-acı gülümseyerek elindeki şüşedeki içkiden bir qurtum içdi. Asta addımlarla Yasemenin otağına teref getdi. Otağa girib, daha da ireli getmeye cesaret etmeden divara söykendi. İçkiden biraz daha içib öz-özüne danışmağa başladı:

-He Aydın, bu otağa üçüncü defedi gelirsen. İkisinde öz günahın ucbatından qovuldun, indi ise ömrünün sonuna kimi bu otaqda qala bilersen-deyib qeh-qehelerle güldü, birden gülmeyini kesib davam etdi:

-Ömrünün sonuna kimi tenha, Yasemensiz qal burda. Çünki sen Yasemene layiq olmayan eclafın birisen! Amma onsuz yaşaya bilmirem...bacarmıram... Meni terk etdiyi heç bir gün deyil men artıq ölürem, onsuz bir ömür...

Aydın gücsüzce yere çöküb, divara söykenerek pıçıldadı:
-Demeli sevmek bele imiş. Eh Aydın eyni günde heyatında ilk defe sevmeyi, sevib itirmeyi ve sevdiyin üçün ağlamağı öyrendin-deyib gözünden axan bir damla yaşı elinin tersiyle sildi.

Bütün geceni eyni yerde, gözlerini bir nöqteye dikerek arada içkisinden içerek keçirdi...
Yasemen ise Niluferin evinde, yataqda uzanmışdı.

Telefonu söndürdükden sonra dayanmadan hönkürmüşdü, artıq o evde qala bilmezdi. Ne qeder sevse de, Aydın onu istemezken onunla yaşaya bilmezdi. Gücle özünü toplayıb Nilufere zeng etmişdi, refiqeside halını anlayıb tez yanına gelmişdi. İkisi birlikde çamadanını hazırlayarken bele Yasemenin gözünden durmadan yaş axırdı. Sonunda evden çıxmaq isteyende bir anlıq dayanıb

<< 1 2 [3] 4 >>