maştağalıq olacam.
Yasəmən sanki heç də ürəyincə deyilmiş kimi baxıb dedi:
-Yaxşı, sənin xətrinə.

Nilufər sevinərək ayağa qalxıb qapını açdı. Aydının üzünə belə baxmadan otağa qayıdıb yerinə əyləşdi.

Aydın Nilufərin qapını açıb getməsindən sonra bir anlıq qapının ağzında donub qaldı. Səhərki qətiyyətini itirirdi yavaş-yavaş. Yasəməni geri qaytarmaq istəyirdi, amma özünü necə bağışladacağını bilmirdi. Sonunda cəsarətini toplayıb dərindən nəfəs alaraq içəri keçdi. Asta addımlarla qonaq otağına tərəf gedərək həyacanını boğmağa çalışırdı. Otağın qapısından keçdiyi an Yasəməni görüb dayandı. Darıxmışdı... Bir gecə də nə qədər darıxa bilərsən ki, birindən? Bəlkə də Yasəmənə bir gecə yox, bir ömür həsrət qalmışdı. Gözlərindən, saçlarından, ətrindən, səsindən...hər şeyindən ötrü darıxmışdı. İndi onu qucaqlamaq, doya-doya öpmək keçirdi ürəyindən, lakin tək edə biləcəyi baxmaq idi. Bəlkə də bir ər kimi haqqı var idi Yasəmənə toxunmağa, amma bu haqqı özü itirmişdi və cəzasını çəkməli idi. Bütün bunları anlayıb masaya yaxınlaşıb Yasəmənə baxaraq dedi:

-Salam Yasəmən.
Yasəmən Aydına baxmadan başıyla Salamını aldı. Heç kəs danışmaq istəmədiyindən ortalığa sükut çökdü. Aydın hələ də masanın kənarında ayaq üstə qalmışdı. Sonunda heç kəsin ona təklif etməyəcəyini anlayıb özü stul çəkərək oturdu. Yasəmənlə danışmaq istəyirdi amma Nilufər yanlarında olduğu üçün cəsarət edə bilmirdi. Cəsarətini toplayıb onları tək qoyması üçün Nilufərə baxmağa başladı. Nilufər bu baxışların mənasını anlasada, inadına yerindən tərpənmədən Aydına baxırdı. Sonunda Aydın Nilufərin öz xoşu ilə getməyəcəyini anlayıb dedi:
-Nilufər mən bura sənə baxmağa gəlməmişəm.

Nilufər:
-Bilirəm-deyib vecsizcə çiynini çəkdi.
-Bəlkə bizi 10 dəqiqə tək qoyasan.
-Mən rəfiqəmi səninlə tək qoya bilmərəm.

Aydın bezmiş şəkildə başını yelləyib:
-Nilufər mən Yasəmənlə 2 ay yaşamışam, əmin ol 10 dəqiqədə edəcəklərimdən daha çox şey edə bilərdim 2 ayda istəsəydim-deyib kinayəylə gülümsədi.

Nilufər bu