u sözdən sonra Yasəmənə baxdı, Yasəmənin başını razılıq mənasında yüngülcə yellədiyini görüb istəməsədə ayağa qalxdı. Aydına təhdidkar baxışlarla baxıb, yandaki otağa keçdi.

Tək qaldıqları anda Yasəmənin Aydın içəri keçdikdən bəri başlayan həyacanı daha da artdı. Qəlbi nə qədər qırılsa da, Aydını gördüyü anda onu hələ də çox sevdiyini anladı. Mümkün olduqca ona baxmamağa çalışırdı, çünki bilirdi Aydına baxdığı anda güclə yaratdığı soyuq ifadənin yox olub, ona sevgi dolu baxışlarla baxacağını. Amma yox, o bir qərar vermişdi artıq...

Aydın stulunu Yasəmənə yaxınlaşdırıb, əlindəki buketi ona uzadaraq dedi:
-Sənin qədər gözəl olmasa da sənin üçündü.

Yasəmən əlini uzadıb buketi tutdu. Aydın buraxdığı anda, bilərək buketi yerə salıb süni təəssüflə başını yelləyib:
-Bilmədən oldu, heyif. Amma yerdəki parketə çox yaraşır, elə orda qalsın-deyib kinayəylə gülümsəyərək Aydına baxdı.

Aydın Yasəmənin bu hərəkətindən biraz tutulsada zorla gülümsəyərək:
-Necə istəyirsənsə gözəlim.-deyib dərindən nəfəs alıb dəvam etdi:

-Yasəmən mən üzr istəyirəm bağışla məni. İnan hər şey Xəyalənin planı imiş. Bilirsən Rənanı da o göndəribmiş. Boynuma alıram, mən böyük səhv elədim və çox peşmanam. Amma əmin ol onunla aramızda heç nə olmayıb, heç əlini belə tutmamışam. Məni bağışla, qayıdaq evimizə. Söz hər şey yaxşı olacaq, əsil ailə kimi olacayıq. Həm mən səni...

Aydının sözünü bayaqdan ona boş nəzərlərlə baxan Yasəmən kəsdi:
-Yanılırsan Aydın, biz əsla əsil ailə olmayacağıq, əsla... Problem sənin o qızla nə yaşaman deyil, problem sənsən. Daha doğrusu problem bizim uşaqcasına əməllərimizdi. Evlənməyimiz xətaydı və buna davam etməyin ancaq ikimizə zərəri olacaq.

Aydın Yasəmənin bu qətiyyətindən biraz çəkinsə də, "yox gözəlim, səni bu qədər sevərkən itirə bilmərəm"-düşünüb:
-Sənə elə gəlir. Mən evlənməyimizə peşman deyiləm və əsla peşman olmayacam-deyib gülümsədi.

Yasəmən:
-Necə peşman olduğunuzu özünüz dünən etiraf etmişdiniz Aydın bəy. Həm bizim evliliyimiz onsuzda