oyun idi-deyib kinayəylə gülümsədi.
-Nə oyun? Halımıza bax normal ər- arvadlar kimi dalaşırıq.

Yasəmən:
-Pah, bizim nəyimiz normal olduki, evliliyimizdə normal olsun-deyib gözlərini süzdürdü.
Aydın heç nə demədən əlini uzadıb Yasəmənin əlini tutdu. Yasəmən çəkməyə çalışsa da buraxmadan onun gözlərinə baxıb insanın ruhunu oxşayan səs tonu ilə danışmağa başladı:

-Bir evliliyi əsl edən nədir bilirsən gözəlim? Sevgi... Mən səni sevirəm, deməli evliyimiz artıq bir oyun deyil...
Yasəmən eşitdiklərinə inana bilmirdi. Aydın onu sevirdi? İllərdir eşitməyi arzuladığı cümləni eşitmişdi. Ürəyi sürətlə döyünməyə başlamışdı, sanki bədəni od tutub yanırdı. Nə deyəcəyini bilmədən Aydına baxırdı. Amma bu halı çox çəkmədi, ağlı ona Aydının yalan dediyini söyləyirdi.

Bu fikirlə özünü toplayıb əsəbi şəkildə:
-Demək sevgi? Onda evliliyimiz hələ də bir oyundu sadəcə, çünki mən səni sevmirəm-deyib əlini çəkməyə çalışdı.
Aydın gülümsəyərək Yasəmənin ondan qurtarmağa çalışdığı əlini bərk tutub:
-Sənin bilirsən nəyinə vurulmuşam? Bu inadkarlığına, şirinliyinə, baxışına və "məni öp"-deyə yalvaran dodaqlarına.-deyib Yasəməni özünə çəkərək dodaqlarından