vaxtında oldu. Tam vaxtında demişkən-deyib gözlərini qıyaraq Nilufərə baxıb davam etdi:
-Sən bizi güdürdün hə?

Nilufər uşaq şıltaqlığı ilə dodaqlarını büzüb, "hə" mənasında başını yellədi. İkisidə dözə bilməyib gülməyə başladılar.
Səhər Yasəmənlə Nilufər televizora baxırdılar. Birdən həyətdən gitar səsi gəldi. İkisidə bir-birlərinə baxıb təəccüblə çiyin çəkdilər. Amma Yasəmənin telefonuna gələn mesaj onları balkona çıxmağa məcbur etdi-"balkona çıxa bilərsən gözəlim?". Gördükləri mənzərə onları daha da təəccübləndirdi. Aydın əlində gitar gülümsəyərək onlara baxırdı. Heç nə demədən gözlərini Yasəmənə dikərək gitarı çalıb oxumağa başladı:

"Sevgi nədir?" deyə soruşma,
Adını ilk dəfədir eşidirəm.
"Məni sevirsənmi?" tezdir demə,
Sevməyi hələ də öyrənirəm.
Gözlərimdə yaş, dilimdə xoş söz,
Könlüm qan ağlar, ürəyim bir köz,
"Sevirəm" sözü- o necə bir söz?
Qəlbim hayqırdı, özüm deyə bilmədim.
Bu sevgidirsə, eşit sevgilim
Səni sevirəm, sevirəm dedim.
Qınama məni əziz sevdiyim.
Sevgimin qədrini mən bilə bilmədim.
Sevgimi çox incidir, yoxsa sevgilim?
Onsuz bir günüm, olub bir ilim.
Səni sevirəm, bunu bil sevgilim.
Bir ömür sənindir bu dəli ürəyim...

Aydın mahnını bitirib gözlərini hələ də Yasəməndən çəkmədən gülümsədi.
Nilufər və Yasəmən bu jestdən donub qalmışdılar. Musiqi, sözləri elə gözəl idiki... Sonunda özünə gələn Nilufər pıçıldadı:
-Jasmin Aydının niyə indiyə kimi bu qədər çox sevgilisi olduğunu anladım. Biraz axmaq-filandı amma romantikadan başı çıxır. Yasəmən üzünü çevirib vecsiz nəzərlə rəfiqəsinə baxıb, başını yellədi. Telefonunu çıxarıb Aydına zəng etdi.

Aydın telefonuna gələn zəngin Yasəməndən olduğunu görüb, qalib gəlmiş kimi gülümsəyərək telefonu açdı:
-Xoşuna gəldi gözəlim?
-Mənim şeirimlə, mənə serenad oxuman?
-Neynim, çox gözəl şeirdi, mən əsla beləsini yaza bilməzdim. Həm bəzi yerlərini dəyişdirmişəm, sən "deyəmmədim" yazmışdın. Yasəmən bağışladın məni?

-Anlamırsan hə Aydın? Sənin sözlərin məni incitmədi, ayıltdı. Sən